ΤΕΜΠΗ 28.2.2023 – 28.2.2026-Η Μνημη Δεν Ειναι Τελετη. Ειναι Κατηγορω

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

Τρία χρόνια μετά, δεν μιλάμε για ένα τραγικό συμβάν.

Μιλάμε για μια εθνική αποτυχία.

57 άνθρωποι χάθηκαν.

Όχι από “μοιραία συγκυρία”.

Αλλά μέσα σε ένα περιβάλλον, όπου η ασφάλεια δεν θωρακίστηκε με την αυστηρότητα που απαιτεί η αξία της ζωής.

Η τραγωδία των Τεμπών δεν προέκυψε στιγμιαία.

Ήταν το αποτέλεσμα μιας μακράς περιόδου κανονικοποίησης της επισφάλειας.

Μιας θεσμικής αποδιάρθρωσης όπου οι ελλείψεις γίνονταν ανεκτές, οι καθυστερήσεις συνηθισμένες και οι προειδοποιήσεις μη δεσμευτικές.

Η πολιτική ευθύνη είναι διαχρονική.

Αφορά κάθε διακυβέρνηση, που παρέλαβε προβλήματα και δεν τα έλυσε.

Αφορά κάθε διοικητικό μηχανισμό, που γνώριζε κινδύνους και δεν τους εξουδετέρωσε εγκαίρως.

Αφορά κάθε μορφή αδράνειας, που επέτρεψε την παράταση της επικινδυνότητας.

Η αδράνεια, όταν αφορά την ανθρώπινη ζωή, δεν είναι ουδέτερη.

Συνιστά θεσμική συνενοχή δια της παράλειψης.

Και το τίμημα ήταν 57 νεκροί.

Μαζί τους χάθηκαν και άλλες ζωές.

Ζώα που ταξίδευαν.

Ζώα που συνόδευαν τους ανθρώπους τους.

Ζώα που παγιδεύτηκαν μέσα σε φλόγες και σίδερα.

Δεν αποτέλεσαν αντικείμενο επίσημης αποτίμησης.

Όμως η αξία της ζωής δεν εξαρτάται από την ορατότητά της.

Ο πολιτισμός δεν μετριέται μόνο από το πώς τιμά τους νεκρούς, αλλά από το πώς προστατεύει τους ευάλωτους.

Τρία χρόνια μετά, η μνήμη δεν μπορεί να εξαντλείται σε επετειακά κεριά.

Η μνήμη χωρίς λογοδοσία, μετατρέπεται σε κενό σύμβολο.

Η επανάληψη γενικών διαβεβαιώσεων, χωρίς ουσιαστική θεσμική ανασυγκρότηση, υπονομεύει την εμπιστοσύνη στους θεσμούς.

Η κοινωνία ζητά δικαίωση.

Ζητά κάθαρση μέσω διαφάνειας.

Ζητά πλήρη και ανεμπόδιστη διερεύνηση.

Ζητά πραγματικές, μετρήσιμες αλλαγές στις υποδομές, στους ελέγχους, στη διοικητική ευθύνη.

Δεν υπάρχουν ζωές πρώτης και δεύτερης κατηγορίας.

Δεν υπάρχουν απώλειες που “χωρούν” και απώλειες που αποσιωπώνται.

Κάθε όνομα, είναι κατηγορία απέναντι στην αδράνεια.

Κάθε ψυχή που χάθηκε — ανθρώπινη ή ζωική, — είναι υπενθύμιση ότι το κράτος δικαίου κρίνεται στην πράξη.

Η λήθη είναι βολική.

Η σιωπή είναι επικίνδυνη.

Η κανονικοποίηση της απώλειας, είναι απαράδεκτη.

Τρία χρόνια μετά, τα κεριά συνεχίζουν να καίνε.

Όχι μόνο στη μνήμη.

Αλλά ως υπενθύμιση ευθύνης.

57 άνθρωποι χάθηκαν.

Και μαζί τους χάθηκε η ψευδαίσθηση, ότι το σύστημα λειτουργεί όπως οφείλει.

Η προστασία της ζωής δεν είναι πολιτική επιλογή.

Είναι συνταγματική υποχρέωση.

Το κράτος έχει θετική υποχρέωση να προλαμβάνει, να εποπτεύει, να διασφαλίζει.

Η δημόσια ασφάλεια, δεν είναι διαπραγματεύσιμη.

Δεν είναι θέμα κόστους.

Δεν είναι ζήτημα επικοινωνιακής διαχείρισης.

Είναι θεμελιώδες δικαίωμα.

Η τραγωδία των Τεμπών τελεί υπό δικαστική διερεύνηση.

Και ακριβώς γι’ αυτό, η κοινωνία οφείλει να παραμένει σε εγρήγορση.

Γιατί η μνήμη χωρίς λογοδοσία, γίνεται τελετουργία.

Και η τελετουργία χωρίς αλλαγή, γίνεται συνενοχή.

Τρία χρόνια μετά, τα ερωτήματα παραμένουν:

Έχουν διορθωθεί οι συστημικές αδυναμίες;

Έχει ενισχυθεί ουσιαστικά η ασφάλεια;

Έχουν αποδοθεί ευθύνες όπου αναλογούν;

Η εμπιστοσύνη στους θεσμούς, δεν αποκαθίσταται με λόγια.

Αποκαθίσταται με πράξεις.

Η Ευρωπαϊκή και εθνική νομοθεσία για την ασφάλεια μεταφορών, επιβάλλει πρόληψη, ανεξάρτητο έλεγχο και συνεχή αξιολόγηση κινδύνων.

Το Σύνταγμα επιβάλλει προστασία της ζωής.

Το κράτος δικαίου επιβάλλει λογοδοσία.

Η κοινωνία ζητά δικαιοσύνη.

Ζητά αλλαγή.

Τα Τέμπη δεν είναι απλώς ένα τραγικό γεγονός του παρελθόντος.

Είναι δοκιμασία για το παρόν.

Είναι ερώτημα για το μέλλον.

Και όσο τα ερωτήματα μένουν ανοιχτά,
δεν σταματάμε.

Για τους 57.

Για τις οικογένειες που ζουν με το κενό.

Για μια χώρα, που οφείλει να γίνει ασφαλέστερη.

Η ΜΝΗΜΗ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ.

Η ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΑΠΑΙΤΕΙ ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ.

Για τους 57.

Για τις ψυχές που δεν καταγράφηκαν.

Για μια κοινωνία, που δεν αποδέχεται την επισφάλεια ως κανονικότητα.

Η ΜΝΗΜΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΩ.

Η ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ.

Η ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ.

ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΜΕ.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ