Ο Κοσμος Στα Χερια Τους- Η Ζωη Στα Ερειπια

Ανάγνωση σε: 2 λεπτά

Κάποιοι κρατούν τον κόσμο στα χέρια τους.

Τον αγγίζουν όχι με ευθύνη, αλλά με ιδιοκτησιακή βεβαιότητα.

Τον περιστρέφουν, σαν να είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης.

Σαν να είναι σφαίρα εξουσίας.

Σαν να είναι εμπόρευμα.

Πάνω από τη φωτιά, πάνω από τον καπνό, πάνω από τα συντρίμμια,
κάθονται ήρεμοι.

Τα πρόσωπά τους δεν έχουν στάχτη.

Τα χέρια τους δεν έχουν αίμα —

Μόνο χρήματα.

Χρυσά νομίσματα, χαρτονομίσματα, συμφωνίες, στρατηγικές.

Ο πόλεμος γι’ αυτούς είναι σχέδιο.

Είναι γεωπολιτική.

Είναι ισορροπίες δυνάμεων.

Είναι αριθμοί σε πίνακες.

Αλλά κάτω από το τραπέζι τους, δεν υπάρχουν αριθμοί.

Υπάρχει ένα αγόρι, που κλαίει σιωπηλά.

Προσπαθεί να φανεί γενναίο για την αδελφή του.

Σφίγγει ένα φθαρμένο αρκουδάκι, σαν να κρατάει την ίδια του την παιδική ηλικία,
που διαλύεται μέσα σε μια νύχτα.

Υπάρχει ένα κορίτσι, που δεν καταλαβαίνει γιατί ο ουρανός έγινε θόρυβος.

Γιατί το σπίτι έγινε πέτρα.

Γιατί ο κόσμος έγινε φόβος.

Υπάρχει μια ηλικιωμένη γυναίκα, που κρατά μια γάτα στην αγκαλιά της.

Τα χέρια της τρέμουν, όχι μόνο από την ηλικία, αλλά από την απώλεια.

Έχασε σπίτι, ίσως οικογένεια, ίσως μνήμη.

Αλλά κρατά αυτό το μικρό ζώο, σαν να κρατά την τελευταία απόδειξη, ότι η τρυφερότητα δεν έχει πεθάνει.

Και μπροστά τους, ένας σκύλος δεμένος με αλυσίδα.

Δεν έμαθε ποτέ τι σημαίνει «σύνορο».

Δεν ψήφισε ποτέ για «στρατηγική».

Δεν γνώρισε ποτέ «ιδεολογία».

Γνώριζε μόνο πίστη.

Τώρα γνωρίζει πείνα, φόβο, εγκατάλειψη.

Τα ζώα δεν φταίνε.

Τα παιδιά δεν ευθύνονται.

Οι άμαχοι δεν αποφασίζουν.

Κι όμως —

Είναι αυτοί που θάβονται.

Είναι αυτοί που καίγονται.

Είναι αυτοί που μένουν πίσω.

Ο πόλεμος δεν είναι απλώς σύγκρουση κρατών.

Είναι κατάρρευση ανθρωπιάς.

Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος ξεχνά, ότι η δύναμη χωρίς ηθική, είναι βαρβαρότητα.

Και όσο οι ισχυροί κρατούν την υδρόγειο σαν τρόπαιο, οι αδύναμοι κρατούν ο ένας τον άλλον για να επιβιώσουν.

Η εικόνα αυτή δεν δείχνει μόνο καταστροφή.

Δείχνει ανισότητα.

Δείχνει ποιος αποφασίζει και ποιος πληρώνει.

Δείχνει ότι η απληστία έχει κόστος —

Και το κόστος το πληρώνουν πάντα οι ίδιοι.

Τα παιδιά.

Τα ζώα.

Οι γέροντες.

Οι φτωχοί.

Οι αόρατοι.

Δεν είναι «παράπλευρες απώλειες».

Είναι πρόσωπα.

Είναι ονόματα.

Είναι ιστορίες, που δεν πρόλαβαν να ολοκληρωθούν.

Κάθε φορά που σιωπούμε, η αλυσίδα στον λαιμό του σκύλου βαραίνει.

Κάθε φορά που συνηθίζουμε, η στάχτη γίνεται κανονικότητα.

Κάθε φορά που λέμε «έτσι είναι ο κόσμος»,
επιτρέπουμε να παραμένει έτσι.

Αλλά ο κόσμος δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.

Δεν είναι τραπέζι διαπραγμάτευσης.

Δεν είναι πεδίο κερδοφορίας.

Ο κόσμος είναι τα παιδιά που κλαίνε.

Είναι τα ζώα που τρέμουν.

Είναι οι ηλικιωμένοι, που αγκαλιάζουν ό,τι απέμεινε ζωντανό.

Αν θέλουμε να αλλάξει κάτι, πρέπει να σταματήσουμε να κοιτάμε μόνο «πάνω» —
και να αρχίσουμε να στεκόμαστε δίπλα σε όσους είναι «κάτω».

Να απαιτήσουμε ειρήνη.

Να απαιτήσουμε προστασία για τους αμάχους.

Να απαιτήσουμε σχέδια διάσωσης για τα ζώα σε κάθε σύγκρουση.

Να απαιτήσουμε ευθύνη.

Γιατί όταν ο κόσμος καίγεται, δεν υπάρχουν ουδέτεροι.

Υπάρχουν μόνο εκείνοι που κρατούν τη φωτιά
και εκείνοι που καίγονται.

Και είναι ώρα να διαλέξουμε με ποια πλευρά της ιστορίας θα σταθούμε.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ