Η Κακοποιηση Των Ζωων Δεν Ειναι Ευθυνη “Καποιων Αλλων”. Ειναι Δικη Μας Ευθυνη

Ανάγνωση σε: 2 λεπτά

Δεν έγινε κάπου μακριά.

Δεν αφορά «κάποιους άλλους».

Δεν είναι ένα ακόμα περιστατικό που θα ξεχαστεί.

Συμβαίνει εδώ.

Δίπλα μας.

Στις γειτονιές μας.

Και κάθε φορά που δεν αντιδρούμε,
κάθε φορά που κάνουμε ότι δεν βλέπουμε,
κάθε φορά που λέμε «δεν είναι δική μου δουλειά»… γινόμαστε μέρος του προβλήματος.

Τα αδέσποτα δεν γεννήθηκαν μόνα τους στους δρόμους.

Τα πετάξαμε.

Τα εγκαταλείψαμε.

Τα αγνοήσαμε.

Και μετά, όταν έγιναν «ενοχλητικά»,
όταν πείνασαν, όταν αρρώστησαν,
όταν απλώς προσπάθησαν να επιβιώσουν, κάποιοι αποφάσισαν να τα εξαφανίσουν.

Με φόλες.

Με βία.

Με βασανιστήρια.

Και οι υπόλοιποι;

Σιωπή.

Αυτή η σιωπή είναι που σκοτώνει, ξανά και ξανά.

Γιατί δίνει χώρο στους δράστες.

Τους καλύπτει.

Τους προστατεύει.

Τους κάνει να πιστεύουν, ότι μπορούν να συνεχίσουν.

Και ας σταματήσουμε να λέμε ψέματα στον εαυτό μας:

Όποιος βασανίζει ένα ζώο, δεν είναι «ακραίος».

Είναι προϊόν μιας κοινωνίας που τον άφησε.

Που τον είδε και δεν αντέδρασε.

Που τον ήξερε και δεν μίλησε.

Που τον φοβήθηκε και σώπασε.

Η βία δεν ξεκινά και δεν τελειώνει στα ζώα.

Εκεί δοκιμάζεται.

Εκεί κανονικοποιείται.

Και μετά απλώνεται.

Σήμερα είναι ένα αδέσποτο.

Αύριο θα είναι ο αδύναμος άνθρωπος.

Ο διαφορετικός.

Ο ανυπεράσπιστος.

Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ.

Δεν είναι σύνθημα.

Είναι πραγματικότητα.

Κάθε φορά που δεν καταγγέλλεις,
κάθε φορά που «δεν θέλεις μπλεξίματα»,
κάθε φορά που σκύβεις το κεφάλι… κάποιο ζώο πληρώνει το τίμημα.

Οι τοπικές κοινωνίες πρέπει να σταματήσουν να κρύβονται.

Δεν γίνεται να «μην ξέρει κανείς».

Δεν γίνεται να «μην είδε κανείς».

Δεν γίνεται να «μην άκουσε κανείς».

Όλοι ξέρουν.

Το θέμα είναι ποιος θα βρει το θάρρος να μιλήσει.

Οι δήμοι οφείλουν να λογοδοτήσουν.

Οι αρχές οφείλουν να εφαρμόσουν τον νόμο.

Αλλά και οι πολίτες οφείλουν να πάρουν θέση.

Όχι αύριο.

Τώρα.

Γιατί η ευθύνη δεν είναι θεωρητική.

Είναι καθημερινή.

Είναι πρακτική.

Είναι προσωπική.

Θα καταγγείλεις;

Θα προστατεύσεις;

Θα εκτεθείς για να σταματήσει η βία;

Ή θα συνεχίσεις να κοιτάς αλλού;

Δεν υπάρχει ουδέτερη στάση.

Ή είσαι με τη ζωή, ή είσαι με τη βαρβαρότητα.

Και όταν έρθει η στιγμή που η αδικία θα χτυπήσει τη δική σου πόρτα

Οταν θα ζητήσεις βοήθεια

Οταν θα περιμένεις κάποιος να μιλήσει για σένα…

Θυμήσου:

Εσύ τι έκανες όταν βασανίζονταν τα αδέσποτα;

Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ.

Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ.

Η ΔΡΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΥΘΥΝΗ.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ