Δονουσα: Οι Γατες Που Επεζησαν Του Βασανιστηριου, Τωρα Πετιουνται Στην Ερημια, Για Να Μη “Χαλανε” Την Τουριστικη Εικονα

Ανάγνωση σε: 4 λεπτά

Υπάρχουν στιγμές που μια κοινωνία αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο.

Οχι μέσα από τα λόγια της, αλλά μέσα από το πώς φέρεται στα πιο αδύναμα πλάσματα.

Και η Δονούσα, δυστυχώς, κινδυνεύει να μείνει στην ιστορία, όχι μόνο ως τόπος μιας από τις πιο φρικτές υποθέσεις κακοποίησης ζώων στην Ελλάδα, αλλά και ως τόπος, όπου τα επιζώντα ζώα επιχειρείται τώρα να εξαφανιστούν σιωπηλά, μακριά από τα μάτια των τουριστών.

Οι καταγγελίες που έφτασαν στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο», προκαλούν αποτροπιασμό, οργή και βαθιά ανησυχία.

Γάτες που σώθηκαν από τον εφιάλτη του εγκλεισμού, της ασιτίας και της κακοποίησης, φέρονται σήμερα να μεταφέρονται σε απομονωμένες, ερημικές περιοχές χωρίς τροφή και νερό.

Ζώα που επέζησαν ενός βασανιστηρίου, φαίνεται πως οδηγούνται ξανά σε αργό θάνατο.

Όχι επειδή έφταιξαν σε κάτι.

Αλλά επειδή θεωρούνται «ενοχλητικές», για την εικόνα του νησιού, ενόψει της τουριστικής περιόδου.

Αυτό δεν είναι απλώς εγκατάλειψη.

Δεν είναι «διαχείριση αδέσποτων».

Δεν είναι «τοπικό πρόβλημα».

Είναι οργανωμένη, κοινωνική σήψη.

Γιατί όταν ένα ζώο μεταφέρεται σε δυσπρόσιτη περιοχή, χωρίς πρόσβαση σε τροφή και νερό, όταν αφήνεται σκόπιμα στην απομόνωση για να εξαφανιστεί αθόρυβα, τότε μιλάμε για βασανισμό μέσω ασιτίας.

Μιλάμε για έναν θάνατο αργό, επώδυνο και ύπουλο.

Έναν θάνατο που δεν αφήνει κραυγές, αλλά μόνο σκελετωμένα σώματα, ξεχασμένα στα βράχια.

Και το πιο σοκαριστικό;

Όλα αυτά συμβαίνουν, μετά από μια υπόθεση που είχε ήδη συγκλονίσει ολόκληρη τη χώρα.

Η Δονούσα είχε γίνει πανελλαδικό σύμβολο φρίκης, όταν αποκαλύφθηκε ότι δεκάδες γάτες ζούσαν φυλακισμένες μέσα σε ακαθαρσίες, στο σκοτάδι, χωρίς επαρκή τροφή και νερό.

Άρρωστα, υποσιτισμένα πλάσματα, ξεχασμένα μέσα σε έναν χώρο, που έμοιαζε περισσότερο με τόπο μαρτυρίου, παρά με κατοικία.

Η υπόθεση είχε προκαλέσει σοκ γιατί, για πρώτη φορά σχεδόν, υπήρξε πραγματική φυλάκιση δράστη κακοποίησης ζώων στην Ελλάδα.

Και όμως, ούτε αυτό στάθηκε αρκετό, για να προστατευτούν τα επιζώντα ζώα.

Σήμερα, σύμφωνα με τις καταγγελίες, οι ίδιες αυτές γάτες μεταφέρονται στην ερημιά.

Οι οργανώσεις μιλούν ξεκάθαρα:

Ζώα εξαφανίζονται, επιστρέφουν υποσιτισμένα, ή βρίσκονται σε τραγική κατάσταση.

Άλλα δεν επιστρέφουν ποτέ.

Πόσες ακόμη πρέπει να χαθούν, για να κινητοποιηθούν πραγματικά οι αρχές;

Πόσες φορές θα επαναληφθεί το ίδιο έγκλημα, μέχρι να σταματήσει η κοινωνία να παριστάνει πως «δεν βλέπει»;

Η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο ένα νησί.

Αφορά ολόκληρη την Ελλάδα.

Αφορά τη νοοτροπία, που αντιμετωπίζει τα αδέσποτα ως σκουπίδια, που πρέπει να εξαφανιστούν, πριν έρθουν οι τουρίστες.

Αφορά μια χώρα, που θέλει να πουλήσει εικόνα «φιλοξενίας», ενώ πίσω από τις καρτ-ποστάλ, κρύβονται πλάσματα, που πεθαίνουν από δίψα στα βουνά και στις ερημιές.

Κάθε καλοκαίρι ακούμε τα ίδια:

«Τα ζώα ενοχλούν.»

«Χαλάνε την εικόνα.»

«Φοβίζουν τους επισκέπτες.»

«Πρέπει να απομακρυνθούν.»

Και κάπως έτσι, αρχίζει η αόρατη εκκαθάριση.

Μεταφορές σε άγνωστες περιοχές.

Εξαφανίσεις.

Φόλες.

Ασιτία.

«Τυχαίοι» θάνατοι.

Σιωπή.

Πάντα σιωπή.

Οι κάτοικοι που μίλησαν στα «ΝΕΑ», περιγράφουν ένα κλίμα φόβου.

Άνθρωποι, που φοβούνται να καταγγείλουν δημόσια.

Άνθρωποι που αισθάνονται, ότι αν μιλήσουν θα στοχοποιηθούν.

Και αυτό από μόνο του είναι ανατριχιαστικό.

Διότι όπου υπάρχει φόβος, υπάρχει εξουσία.

Και όπου υπάρχει σιωπή απέναντι στην κακοποίηση, η βία γιγαντώνεται.

Το ακόμη πιο εξοργιστικό, είναι πως η ιστορία του συγκεκριμένου δράστη ήταν ήδη γνωστή.

Το Μοσχάτο είχε προηγηθεί.

Δεκάδες νεκρά και σκελετωμένα ζώα.

Αυτοσχέδιες παγίδες.

Συνθήκες που παρέπεμπαν σε θάλαμο βασανιστηρίων.

Μια υπόθεση που θα έπρεπε να είχε σημάνει μόνιμο συναγερμό για τις αρχές.

Κι όμως, το σύστημα απέτυχε ξανά.

Αφέθηκε ελεύθερος.

Συνέχισε να συγκεντρώνει ζώα.

Μεταφέρθηκε στη Δονούσα.

Και ο εφιάλτης επαναλήφθηκε.

Αυτό αποδεικνύει κάτι βαθύτερο και πιο επικίνδυνο:

Στην Ελλάδα, η κακοποίηση ζώων εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως «δευτερεύον» έγκλημα.

Παρά τους νόμους, παρά τις εξαγγελίες, παρά τα μεγάλα λόγια περί φιλοζωίας, οι μηχανισμοί πρόληψης και προστασίας, παραμένουν ανεπαρκείς.

Και όταν η κοινωνία αδιαφορεί για τα ζώα, σύντομα αρχίζει να αδιαφορεί και για τους ανθρώπους.

Η βία δεν σταματά ποτέ εκεί που ξεκινά.

Επεκτείνεται.

Κανονικοποιείται.

Ριζώνει.

Μια κοινωνία που συνηθίζει να βλέπει ζώα να λιμοκτονούν αβοήθητα, γίνεται σταδιακά ανίκανη να νιώσει συμπόνια.

Και τότε, ολόκληρη η κοινωνική συνείδηση διαλύεται.

Γι’ αυτό η υπόθεση της Δονούσας, δεν είναι «φιλοζωικό θέμα».

Είναι θέμα πολιτισμού.

Είναι θέμα δημοκρατίας.

Είναι θέμα ηθικής υπόστασης, μιας κοινωνίας που καλείται να αποφασίσει, αν θα συνεχίσει να συγκαλύπτει τη βαρβαρότητα, ή αν θα την αντιμετωπίσει κατάματα.

Οι γάτες αυτές δεν είναι «τουριστικό πρόβλημα».

Δεν είναι «παράπλευρη όχληση».

Δεν είναι αντικείμενα για μεταφορά και εξαφάνιση.

Είναι ζωντανά πλάσματα, που υπέφεραν φρικτά και αξίζουν προστασία, φροντίδα και δικαιοσύνη.

Και η κοινωνία οφείλει να απαντήσει ξεκάθαρα:

Ποιος αποφασίζει ποια ζώα θα ζήσουν και ποια θα πεθάνουν;

Ποιος έδωσε το δικαίωμα σε οποιονδήποτε, να εξορίζει πλάσματα στην ερημιά, για να πεθάνουν αργά;

Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη, για όσα καταγγέλλονται σήμερα;

Δεν μπορεί κάθε καλοκαίρι τα νησιά να μετατρέπονται σε τόπους αόρατης εξόντωσης αδέσποτων, για χάρη της «τουριστικής βιτρίνας».

Δεν μπορεί η εικόνα, να αξίζει περισσότερο από τη ζωή.

Και κυρίως:

Δεν μπορεί οι άνθρωποι που καταγγέλλουν τέτοιες πρακτικές, να φοβούνται περισσότερο, από εκείνους που τις διαπράττουν.

Απαιτούνται άμεσα:

Πλήρης διερεύνηση όλων των καταγγελιών.

Έλεγχος για τις μεταφορές των ζώων και τις συνθήκες διαβίωσής τους.

Συνεχής κτηνιατρική παρακολούθηση.

Νομική προστασία των μαρτύρων και καταγγελλόντων.

Μόνιμη κρατική εποπτεία της υπόθεσης.

Πραγματική προστασία των επιζώντων ζώων.

Γιατί αν ακόμη και μετά από μια τόσο γνωστή υπόθεση, οι γάτες συνεχίζουν να εξαφανίζονται, τότε το μήνυμα που στέλνει η κοινωνία είναι τρομακτικό:

Ότι στην Ελλάδα μπορείς να βασανίζεις ζώα, να φυλακίζεσαι, να αποφυλακίζεσαι και τελικά το σύστημα να αφήνει ξανά τα ίδια τα θύματα εκτεθειμένα στον θάνατο.

Και αυτό δεν είναι δικαιοσύνη.

Είναι συλλογική αποτυχία.

Είναι συνενοχή μέσω σιωπής.

Είναι πολιτισμική ντροπή.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ