Ρέκβιεμ για τη Γωγώ Μαστροκώστα

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος μοιάζει να παγώνει.

Στιγμές που μια είδηση δεν διαβάζεται απλώς.

Βαραίνει την ψυχή.

Η απώλεια της Γωγώς Μαστροκώστα είναι μία από αυτές τις στιγμές.

Ένας πρόωρος, σκληρός και βαθιά άδικος αποχαιρετισμός.

Μια γυναίκα νέα, όμορφη, γεμάτη ζωή, που δεν έφυγε απλώς από τη δημόσια εικόνα, αλλά ξεριζώθηκε βίαια από την ίδια τη ζωή, έπειτα από μια εξαντλητική μάχη με την επάρατη νόσο.

Και πίσω από τα φώτα, πίσω από τις φωτογραφίες και τις τηλεοπτικές εμφανίσεις, υπήρχε ένας άνθρωπος που πονούσε, φοβόταν, αγωνιούσε και πάλευε καθημερινά, για κάτι που οι περισσότεροι θεωρούμε αυτονόητο:

Το δικαίωμα να συνεχίσει να ζει.

Ο θάνατος μιας γυναίκας σαν τη Γωγώ Μαστροκώστα, δεν είναι απλώς μια κοσμική είδηση.

Δεν είναι ακόμη ένα όνομα σε τίτλους και αφιερώματα.

Είναι μια υπενθύμιση της ανθρώπινης ευθραυστότητας.

Του πόσο εύθραυστα είναι όλα όσα θεωρούμε δεδομένα.

Η υγεία.

Η παρουσία.

Το αύριο.

Η οικογένεια γύρω από ένα τραπέζι.

Ένα βλέμμα.

Μια αγκαλιά.

Η φωνή ενός ανθρώπου, που νομίζουμε πως θα έχουμε για πάντα δίπλα μας.

Και ξαφνικά, μένει μόνο η σιωπή.

Μια σιωπή βαριά.

Η σιωπή του σπιτιού, όταν λείπει η μάνα.

Η σιωπή ενός παιδιού, που ψάχνει τη μητέρα του.

Η σιωπή ενός συζύγου, που μένει πίσω με αναμνήσεις, φωτογραφίες, στιγμές και ανείπωτο πόνο.

Γιατί πίσω από κάθε δημόσιο πρόσωπο, υπάρχει μια οικογένεια που θρηνεί αληθινά, μακριά από κάμερες και δημοσιότητα.

Η Γωγώ Μαστροκώστα δεν έδωσε μόνο μια μάχη για τον εαυτό της.

Έδωσε μια μάχη για όσους αγαπούσε.

Για να μείνει κοντά στο παιδί της.

Για να συνεχίσει να είναι παρούσα ως μητέρα, ως σύντροφος, ως γυναίκα.

Και όσοι έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με τον καρκίνο, γνωρίζουν καλά πως αυτή η μάχη δεν είναι μόνο σωματική.

Είναι ψυχική.

Είναι υπαρξιακή.

Είναι ένας καθημερινός πόλεμος, ανάμεσα στην ελπίδα και στον φόβο.

Υπάρχουν άνθρωποι που σπάνε μπροστά στον πόνο.

Και υπάρχουν κι εκείνοι που, ακόμη και πληγωμένοι, προσπαθούν να σταθούν όρθιοι μέχρι το τέλος.

Η εικόνα της θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη πολλών ως εικόνα δύναμης, αξιοπρέπειας και γυναικείας αντοχής.

Καμία γυναίκα δεν πρέπει να φεύγει τόσο νωρίς.

Καμία μάνα δεν πρέπει να αποχωρίζεται το παιδί της έτσι.

Και όμως, η ζωή συχνά δεν υπακούει, ούτε στη δικαιοσύνη, ούτε στη λογική.

Χτυπά αλύπητα.

Χωρίς προειδοποίηση.

Χωρίς έλεος.

Μέσα από αυτή την απώλεια, πολλοί άνθρωποι βλέπουν ξανά τους δικούς τους φόβους.

Τις δικές τους πληγές.

Τους ανθρώπους που έχασαν από την ίδια αδυσώπητη ασθένεια.

Γιατί ο καρκίνος δεν κάνει διακρίσεις.

Δεν κοιτά κοινωνική θέση, ομορφιά, αναγνωρισιμότητα, ή πλούτο.

Εισβάλλει βίαια στις ζωές των ανθρώπων και αλλάζει τα πάντα.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο οδυνηρό στοιχείο αυτής της ιστορίας:

Οτι ακόμη και άνθρωποι που έμοιαζαν δυνατοί και λαμπεροί, κουβαλούσαν μέσα τους έναν αθέατο Γολγοθά.

Σήμερα, πίσω από τα συλλυπητήρια και τις δημόσιες αναρτήσεις, υπάρχει μια βαθύτερη αλήθεια:

Εφυγε ένας άνθρωπος που αγαπήθηκε.

Μια γυναίκα που είχε όνειρα, σχέδια, οικογένεια, επιθυμία να συνεχίσει να ζει.

Και αυτό κάνει την απώλεια ακόμη πιο σκληρή.

Ίσως μπροστά σε τέτοιους θανάτους, να συνειδητοποιούμε πόσο μικρές είναι τελικά οι καθημερινές μας διαφορές, οι θυμοί και οι εγωισμοί.

Ίσως να θυμόμαστε, πως τίποτα δεν είναι μόνιμο.

Πως οι άνθρωποι που αγαπάμε δεν είναι δεδομένοι.

Και πως κάποια στιγμή, όλοι θα θέλαμε να έχουμε πει περισσότερα «σ’ αγαπώ», περισσότερα «συγχώρεσέ με», περισσότερα «μείνε λίγο ακόμη».

Η Γωγώ Μαστροκώστα αφήνει πίσω της ένα κενό που δεν καλύπτεται εύκολα.

Αφήνει όμως και μια υπενθύμιση δύναμης:

Ότι ακόμη και μέσα στην αρρώστια, ακόμη και μέσα στον φόβο του τέλους, ένας άνθρωπος μπορεί να παλεύει με αξιοπρέπεια.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τη σκεπάσει.

Ας βρουν δύναμη οι άνθρωποί της να αντέξουν αυτή τη βαριά απώλεια.

Και ας μείνει η μνήμη της ζωντανή, όχι μόνο ως δημόσιο πρόσωπο, αλλά ως γυναίκα, μάνα και άνθρωπος, που αγωνίστηκε μέχρι την τελευταία στιγμή.

Καλό ταξίδι στην Αιωνιότητα πανέμορφο πλάσμα.

Θα σε θυμόμαστε για πάντα, με αγάπη, θαυμασμό και ευγνωμοσύνη.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ