ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: ΧΟΡΕΥΟΥΜΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ ΜΑΣ

Ανάγνωση σε: 2 λεπτά

Η μια άκρη της Ελλάδας καίγεται.

Η άλλη πνίγεται.

Στη Μάνη τα νερά κατεβαίνουν ορμητικά.

Αλλού οι φλόγες καταπίνουν δάση, σπίτια, περιουσίες, ζωές.

Άνθρωποι τρέχουν να σωθούν.

Και μαζί τους, χιλιάδες ζώα που δεν έχουν φωνή, δεν μπορούν να ανοίξουν μια πόρτα, να οδηγήσουν ένα αυτοκίνητο, να εγκαταλείψουν μόνα τους έναν τόπο που γίνεται κόλαση.

Και την ίδια ώρα…

Στα χωριά τα πανηγύρια είναι γεμάτα.

Μουσικές, τραπέζια, ποτό, χορός.

Κάθε βράδυ και ένα γλέντι.

Και κάπου ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο, μοιάζει να υπάρχει μια παράξενη συμφωνία:

«Σήμερα θα χορέψουμε.

Αύριο βλέπουμε.»

Κι όμως… ίσως να μην είναι αδιαφορία.

Ίσως να είναι η εξάντληση ενός λαού, που έχει μάθει να περιμένει κάθε καλοκαίρι την επόμενη φωτιά, την επόμενη πλημμύρα, την επόμενη καταστροφή.

Ίσως είναι η ανάγκη να κρατήσει σφιχτά ό,τι του απέμεινε.

Ένα τραγούδι.

Μια παρέα.

Ένα τραπέζι.

Ένα χέρι που θα τον σηκώσει στον χορό.

Γιατί ο άνθρωπος, όταν όλα γύρω του καταρρέουν, κάποια στιγμή παύει να φοβάται το αύριο και προσπαθεί να ζήσει το σήμερα.

Όμως, εμείς δεν μπορούμε να ξεχάσουμε εκείνους που δεν μπορούν να χορέψουν.

Τα ζώα που έμειναν πίσω.

Τα ζώα που εγκλωβίστηκαν.

Τα ζώα που κάηκαν αβοήθητα.

Τα ζώα που περιφέρονται τρομαγμένα μέσα σε καμένες εκτάσεις, ψάχνοντας νερό, τροφή και ένα μέρος να κρυφτούν.

Γιατί μια κοινωνία, δεν κρίνεται μόνο από το αν σώζει τα σπίτια της.

Κρίνεται και από το αν σκύβει πάνω από ένα πλάσμα, που δεν μπορεί να ζητήσει βοήθεια.

Και εδώ βρίσκεται η δική μας ευθύνη.

Δεν μπορεί κάθε χρόνο να περιμένουμε την καταστροφή και μετά να μετράμε στάχτες, νεκρούς, καμένα σπίτια και χαμένα ζώα.

Δεν μπορεί η Πολιτεία να εμφανίζεται πάντα μετά την καταστροφή, όταν η πραγματική προστασία θα έπρεπε να έχει ξεκινήσει πολύ νωρίτερα.

Πρόληψη.

Οργάνωση.

Σχέδιο εκκένωσης.

Προστασία των ζώων.

Άμεση διάσωση.

Λογοδοσία.

Αυτά δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι υποχρέωση.

Κι έτσι, αυτή την ημέρα του Δεκαπενταύγουστου, η Ελλάδα θα συνεχίσει να χορεύει.

Και ίσως πρέπει να χορέψει.

Όχι επειδή δεν βλέπει.

Αλλά επειδή βλέπει πολύ καλά.

Να χορέψει για εκείνους που παλεύουν μέσα στις φωτιές.

Για εκείνους που έχασαν τα σπίτια τους.

Για εκείνους που ψάχνουν ένα ζώο, που δεν βρέθηκε ποτέ.

Για κάθε πλάσμα που στάθηκε απέναντι στις φλόγες, χωρίς να έχει κανέναν να το προστατεύσει.

Χορέψτε σήμερα.

Αλλά αύριο μην ξεχάσετε.

Γιατί οι στάχτες δεν πρέπει να γίνουν συνήθεια.

Οι καταστροφές δεν πρέπει να γίνουν κανονικότητα.

Και ο θάνατος ανθρώπων και ζώων, δεν μπορεί να είναι απλώς ένας ακόμη αριθμός στο δελτίο ειδήσεων.

Αύριο, όταν ξημερώσει, πρέπει να κοιτάξουμε κατάματα όσα απέμειναν.

Και να απαιτήσουμε μια Ελλάδα, που δεν θα περιμένει την επόμενη φωτιά, για να θυμηθεί την αξία της ζωής.

Γιατί εμείς πιστεύουμε, πως κάθε ζωή μετράει.

Ακόμη κι εκείνη που δεν μπορεί να φωνάξει.

Κι ίσως αυτό που χρειάζεται περισσότερο από όλα, δεν είναι να σταματήσουμε να ζούμε, αλλά να σταματήσουμε να ξεχνάμε.

Να μη γυρίζουμε την πλάτη στις στάχτες, όταν σβήσουν οι κάμερες.

Να θυμόμαστε τα ζώα που χάθηκαν, τους ανθρώπους που ξεσπιτώθηκαν, τη φύση που χρειάζεται χρόνια για να ξαναγεννηθεί.

Να χορεύουμε, αλλά να μην ξεχνάμε να αγωνιζόμαστε.

Να γιορτάζουμε τη ζωή, αλλά να υπερασπιζόμαστε κάθε ζωή.

Γιατί η πραγματική γιορτή θα έρθει, όταν κανένα πλάσμα δεν θα μένει μόνο του μέσα στην καταστροφή.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ