ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ — ΜΙΑ ΕΥΧΗ ΠΟΥ ΧΩΡΑΕΙ ΟΛΟΥΣ

Ανάγνωση σε: 2 λεπτά

Σήμερα, μέσα στο φως του Δεκαπενταύγουστου, η σκέψη μας ταξιδεύει σε όλους εκείνους που έχουν ανάγκη από μια αγκαλιά, μια δύναμη, μια ελπίδα.

Σε εκείνους που χαμογελούν, ενώ μέσα τους πονάνε.

Σε εκείνους που δίνουν μάχες, που κανείς δεν βλέπει.

Σε εκείνους που περιμένουν ένα καλό νέο.

Σε εκείνους που κουβαλούν μια απουσία και συνεχίζουν.

Και η προσευχή μας —ή απλώς η σκέψη μας, για όσους δεν πιστεύουν— ας γίνει σήμερα ένα νοερό άγγιγμα, σε κάθε άνθρωπο που δοκιμάζεται.

Στους ανθρώπους που παλεύουν με την επάρατη νόσο.

Στους ανθρώπους που ζουν με το Αλτσχάιμερ και στις οικογένειές τους, που καθημερινά μαθαίνουν να αγαπούν ξανά, μέσα από τη μνήμη που σβήνει.

Στους ανθρώπους με τους οποίους μπορεί να έχουμε χρόνια να μιλήσουμε, στους ανθρώπους που κάποτε ήταν κοντά μας και η ζωή μας απομάκρυνε.

Μπορεί να χάθηκαν οι κουβέντες, μπορεί να έμειναν σιωπές, όμως όταν μαθαίνουμε πως ένας άνθρωπος που γνωρίσαμε κάποτε δίνει μια τόσο δύσκολη μάχη, η καρδιά θυμάται.

Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για να ευχηθούμε.

Δεν χρειάζεται να πιστεύουμε τα ίδια για να νοιαζόμαστε.

Δεν χρειάζεται να είμαστε κοντά, για να είμαστε νοερά μαζί.

Και η σκέψη μας πηγαίνει και στους ανθρώπους που ζουν στους δρόμους.

Σε εκείνους που έχασαν το σπίτι τους, την ασφάλεια, την αξιοπρέπειά τους και πολλές φορές την ίδια την πίστη τους, ότι υπάρχει αύριο.

Και δίπλα τους, πολλές φορές, υπάρχει ένα ζωάκι.

Ένας σκύλος.

Μια γάτα.

Ένας μικρός σύντροφος, που μοιράζεται μαζί τους το κρύο, την πείνα, τον φόβο, αλλά και την αγάπη.

Ας μην τους προσπερνάμε.

Ο άνθρωπος που κοιμάται στον δρόμο, δεν είναι αόρατος.

Και το ζωάκι που κουλουριάζεται δίπλα του, δεν είναι «ένα αδέσποτο».

Είναι δύο ζωές, που χρειάζονται προστασία.

Ας θυμηθούμε σήμερα και κάθε πλάσμα που υποφέρει, χωρίς να μπορεί να μιλήσει.

Τα ζώα που εγκαταλείφθηκαν, κακοποιήθηκαν, πείνασαν, φοβήθηκαν, χάθηκαν, μέσα στις φωτιές και στις καταστροφές.

Γιατί η ανθρωπιά μας, κρίνεται από τον τρόπο που στεκόμαστε δίπλα στον πιο αδύναμο.

Για όσους πιστεύουν, ας γίνει η προσευχή μας μια παράκληση προς την Παναγία.

Για όσους δεν πιστεύουν, ας γίνει μια σιωπηλή ευχή.

Και για όλους μας, ας γίνει μια πράξη αγάπης.

Παναγία μου, σκέπασε όσους πονάνε.

Δώσε δύναμη, σε όσους παλεύουν.

Φώτισε εκείνους που έχασαν τον δρόμο τους.

Κράτησε όρθιους εκείνους που λύγισαν.

Και άπλωσε τη σκέπη Σου, πάνω από κάθε ανυπεράσπιστη ζωή.

Κανένας άνθρωπος μόνος.

Κανένα ζώο εγκαταλελειμμένο.

Καμία ψυχή ξεχασμένη.

Γιατί μπορεί να διαφέρουμε στις πεποιθήσεις, στις επιλογές και στους δρόμους που ακολουθούμε.

Όμως, υπάρχει κάτι που μας ενώνει όλους:

Η ανάγκη να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε.

Χρόνια πολλά σε όλους.

Με υγεία, Δύναμη, Φως και Ελπίδα.

Και σε εκείνους που σήμερα δεν μπορούν να χαμογελάσουν, ας στείλουμε μια σκέψη:

ΚΡΑΤΗΣΟΥ.

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ.

ΚΑΠΟΙΟΣ, ΚΑΠΟΥ, ΣΕ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ.
❤️🙏🐾

ΓΙΑ ΤΟ

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ

©️ΡΙΤΣΑ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ