ΘΗΡΙΟ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Ανάγνωση σε: 2 λεπτά

Υπάρχουν στιγμές, που μια εικόνα δεν χρειάζεται ούτε πολλές λέξεις, ούτε εξηγήσεις.

Αρκεί ένα ζώο, που αποστρέφει το πρόσωπό του.

Όχι από ντροπή.

Όχι από φόβο για τον κόσμο.

Αλλά γιατί ίσως έχει μάθει να αναγνωρίζει εκείνον που το πονά.

Κοιτάξτε το βλέμμα του…

Κοιτάξτε το σώμα του…

Κοιτάξτε πώς γυρίζει το κεφάλι του μακριά από το χέρι που κρατά το καπίστρι.

Σαν να λέει χωρίς φωνή:

«Δεν θέλω να σε βλέπω άλλο…

Δεν θέλω άλλο πόνο…

Δεν θέλω άλλα δεσμά…

Άφησέ με να είμαι ελεύθερο.»

Και τότε, έρχεται το πιο σκληρό ερώτημα:

Ποιος είναι πραγματικά το θηρίο;

Το ζώο που στέκεται σιωπηλό, υπομένοντας;

Ή ο άνθρωπος, που θεωρεί φυσιολογικό να υποτάσσει ένα πλάσμα, που δεν μπορεί να του αντιμιλήσει;

Το καπίστρι δεν είναι απλώς ένα λουρί.

Είναι το σύμβολο μιας σχέσης που, όταν βασίζεται στον φόβο και στον εξαναγκασμό, παύει να είναι σχέση ανθρώπου και ζώου.

Το ζώο δεν γεννήθηκε για να φοβάται το χέρι μας.

Δεν γεννήθηκε για να σκύβει το κεφάλι.

Δεν γεννήθηκε για να υπηρετεί τις επιθυμίες μας.

Γεννήθηκε για να ζήσει.

Και αν κάποτε ένα ζώο αποστρέψει το πρόσωπό του από εμάς, ίσως δεν είναι εκείνο που έχασε την εμπιστοσύνη του.

Ίσως εμείς χάσαμε το δικαίωμα να την έχουμε.

Γιατί ο πολιτισμός δεν μετριέται από το πόσο δυνατά μπορούμε να επιβληθούμε στους πιο αδύναμους.

Μετριέται από το αν μπορούμε να τους προστατεύσουμε, όταν εκείνοι δεν μπορούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους.

Και σήμερα, απέναντι σε αυτό το βλέμμα, ας αναρωτηθούμε όλοι:

Πόση ανθρωπιά μπορεί να χωρέσει σε έναν άνθρωπο, που δεν αντέχει να αφήσει ελεύθερο ένα πλάσμα;

Το ζώο δεν μας χρωστά υποταγή.

Εμείς του χρωστάμε σεβασμό.

Εμείς του χρωστάμε προστασία.

Εμείς του χρωστάμε ελευθερία.

Γιατί όταν ένα ζώο αποστρέφει το πρόσωπό του από τον άνθρωπο…

Ίσως δεν αποστρέφεται εμάς.

Αποστρέφεται αυτό που γίναμε.

Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα:

Ότι έχουμε μάθει να ονομάζουμε «παράδοση» την υποταγή, «φροντίδα» τον εξαναγκασμό και «ανθρωπιά» την εξουσία, πάνω σε ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα.

Δεν χρειάζεται να ακούσουμε τη φωνή του ζώου για να καταλάβουμε.

Η στάση του σώματός του μιλά.

Το βλέμμα του μιλά.

Η προσπάθειά του να απομακρύνει το κεφάλι του μιλά.

Κι αν εμείς δεν ακούμε, δεν φταίει εκείνο που δεν μπορεί να μιλήσει.

Φταίει η δική μας συνείδηση που έπαψε να ακούει.

Ένα ζώο δεν είναι αντικείμενο.

Δεν είναι εργαλείο.

Δεν είναι κτήμα, που μας επιτρέπει να κάνουμε ό,τι θέλουμε.

Είναι μια ζωή.

Και κάθε ζωή που φοβάται το χέρι μας, μας δείχνει ότι κάπου αποτύχαμε ως άνθρωποι.

Γιατί η πραγματική δύναμη, δεν είναι να κρατάς σφιχτά το καπίστρι.

Η πραγματική δύναμη είναι να το αφήσεις.

🐾

Να αφήσεις το ζώο να σηκώσει το κεφάλι του, χωρίς φόβο.

Να σε κοιτάξει χωρίς τρόμο.

Να υπάρξει, χωρίς να πρέπει να υποταχθεί.

Αυτό θα πει ανθρωπιά.

Όλα τα υπόλοιπα, είναι απλώς εξουσία, πάνω στον πιο αδύναμο.

✊🐾

Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ