Η Καθαρή Δευτέρα σηματοδοτεί την έναρξη της Σαρακοστής.
Μια περίοδο εγκράτειας, εσωτερικής κάθαρσης και πνευματικής περισυλλογής.
Ωστόσο, η κοινωνική της έκφραση συχνά συνοδεύεται από μαζική κατανάλωση θαλασσινών — χταποδιών, καλαμαριών, οστρακοειδών.
Η εικόνα ανθρώπων που χτυπούν χταπόδια σε βράχια, παρουσιάζεται ως “παραδοσιακή τεχνική”.
Σπάνια όμως συζητάμε τι πραγματικά σημαίνει αυτό:
Μια διαδικασία θανάτωσης, που βασίζεται στη βίαιη πρόσκρουση του σώματος ενός ζωντανού οργανισμού, μέχρι να καταστεί κατάλληλος για κατανάλωση.
Η επιστημονική γνώση των τελευταίων ετών, έχει αναδείξει ότι τα κεφαλόποδα διαθέτουν εξαιρετικά ανεπτυγμένο νευρικό σύστημα.
Η ικανότητά τους να μαθαίνουν, να λύνουν προβλήματα και να αντιδρούν στο στρες είναι τεκμηριωμένη.
Παρόλα αυτά, κοινωνικά δεν τους αποδίδουμε την ίδια ηθική αξία που αποδίδουμε σε άλλα ζώα.
Γιατί;
Επειδή δεν έχουν φωνή που ακούμε.
Δεν έχουν πρόσωπο που αναγνωρίζουμε.
Δεν ανήκουν στο “συναισθηματικό μας ραντάρ”.
Η Σαρακοστή όμως δεν είναι απλώς διατροφικός περιορισμός.
Είναι μια πνευματική άσκηση.
Και κάθε πνευματική άσκηση, χάνει το νόημά της, όταν δεν συνοδεύεται από ενσυναίσθηση.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο διατροφικό.
Είναι ηθικό.
Μπορεί μια κοινωνία να μιλά για κάθαρση, όταν αγνοεί τον πόνο, που προηγείται της απόλαυσής της;
Μπορεί η παράδοση να παραμένει υπεράνω κριτικής;
Ο σεβασμός προς τη ζωή δεν είναι επιλεκτικός.
Δεν σταματά στην ακτογραμμή.
Η συζήτηση για την κακοποίηση ζώων, δεν πρέπει να περιορίζεται στα θηλαστικά.
Τα θαλάσσια είδη αξίζουν ορατότητα, προστασία και ηθική αντιμετώπιση.
Ίσως η πραγματική “Καθαρή Δευτέρα” να ξεκινά, όταν καθαρίζουμε πρώτα τη στάση μας απέναντι στη βία, που θεωρούμε φυσιολογική.
Κάθε Καθαρή Δευτέρα γεμίζουμε τραπέζια.
Λίγοι όμως σκέφτονται τη διαδρομή μέχρι εκεί.
Ένα θαλάσσιο πλάσμα βγαίνει από το νερό.
Ο κόσμος του τελειώνει εκεί.
Ασφυξία.
Χτύπημα.
Σιωπή.
Τα χταπόδια είναι από τα πιο ευφυή ασπόνδυλα του πλανήτη.
Έχουν μνήμη.
Έχουν πολύπλοκο νευρικό σύστημα.
Αντιδρούν στο στρες.
Αποφεύγουν τον πόνο.
Κι όμως, τα αντιμετωπίζουμε σαν αντικείμενα.
Ίσως η πραγματική “κάθαρση” δεν είναι στο τραπέζι.
Ίσως είναι στη συνείδηση.
Αν η Σαρακοστή είναι περίοδος εσωτερικής αναζήτησης, ας αναρωτηθούμε:
Μπορεί να υπάρξει πνευματικότητα χωρίς συμπόνια;
Καθαρή Δευτέρα.
Μια μέρα που μιλά για κάθαρση.
Και στα βράχια, σώματα χτυπιούνται μέχρι να διαλυθούν.
Το χταπόδι δεν ουρλιάζει όπως ένας σκύλος.
Δεν έχει βλέμμα που μας διαπερνά.
Κι έτσι, ο πόνος του δεν “ενοχλεί”.
Το σηκώνουμε ψηλά.
Το κοπανάμε.
Ξανά.
Ξανά.
Μέχρι να γίνει «μεζές».
Το ονομάζουμε παράδοση.
Το βαφτίζουμε νηστεία.
Το παρουσιάζουμε ως αθώο.
Αλλά η βία παραμένει βία —
Ακόμη κι αν είναι βουβή.
Η Καθαρή Δευτέρα δεν είναι καθαρή, όταν η θάλασσα γίνεται τόπος εκτέλεσης.
Δεν είναι κάθαρση, όταν ο θάνατος γίνεται θέαμα.
Η Σαρακοστή υποτίθεται ότι διδάσκει εγκράτεια.
Ας ξεκινήσουμε από την πιο βασική:
Την εγκράτεια, απέναντι στη βία που κανονικοποιήσαμε.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
2
20
20
20Βοηθήστε μας για να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε το etetrapodotypia.gr και για να προβούμε σε όσες νομικές ενέργειες απαιτούνται για την αλλαγή του νόμου σε κακούργημα και την διεκπεραίωση των project μας.
Περισσότερα άρθρα
Η διαφωνία είναι Δημοκρατία. Η στοχοποίηση δεν είναι. Όταν ο δημόσιος διάλογος απαντιέται με ύβρεις
Η Καθαρη Δευτερα Δεν Βαφεται Με Δηλητηριο. Οι Φολες Ειναι Εγκλημα
Η παράδοση δεν ξεπλένει τον πονο. Καθαρή Δευτέρα: Παράδοση, ή Κανονικοποίηση Βίας;