Κάθε χρόνο, η ίδια εικόνα.
Καπνοί.
Σούβλες.
Χιλιάδες σφαγμένα σώματα.
Το ονομάζουμε «έθιμο».
Το βαφτίζουμε «παράδοση».
Το παρουσιάζουμε ως «χαρά».
Αλλά τι είναι στην πραγματικότητα;
Μαζική, προγραμματισμένη, κοινωνικά αποδεκτή σφαγή.
Την Τσικνοπέμπτη και το Πάσχα, εκατοντάδες χιλιάδες ζώα θανατώνονται για τη «γιορτή».
Η κοινωνία συμμετέχει, χειροκροτεί, καταναλώνει.
Κανείς δεν θέλει να δει το αίμα πίσω από το τραπέζι.
Και όμως — όταν βλέπουμε εικόνες από το φεστιβάλ κρέατος στο Yulin Lychee and Dog Meat Festival, σοκαριζόμαστε.
Καταδικάζουμε.
Μιλάμε για βαρβαρότητα.
Ποια είναι όμως η διαφορά;
Η βία αλλάζει είδος ζώου.
Οχι ουσία.
Η σφαγή αλλάζει γεωγραφία.
Οχι περιεχόμενο.
Το αίμα δεν έχει εθνικότητα.
Όταν η θανάτωση γίνεται μαζικά, εορταστικά και συστηματικά, δεν πρόκειται για «πολιτισμό».
Πρόκειται για κανονικοποιημένη βία.
Δεν υπάρχουν «καλές» και «κακές» σφαγές.
Δεν υπάρχει «πολιτισμένη» εξόντωση.
Η κοινωνία που εξοικειώνεται με τη σφαγή ως διασκέδαση, μαθαίνει να αμβλύνει τη συνείδησή της.
Η επίκληση της παράδοσης δεν εξαγνίζει την πράξη.
Κάποτε, πολλές μορφές βίας ήταν παράδοση.
Αυτό δεν τις καθιστούσε ηθικές.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΟΡΤΗ.
ΕΙΝΑΙ ΣΦΑΓΗ.
Τσικνοπέμπτη.
Πάσχα.
Μαζικές εκτελέσεις αμνοεριφίων.
Όσο καταδικάζουμε το Γιουλίν, οφείλουμε να κοιτάξουμε και το δικό μας τραπέζι.
Η ηθική δεν μπορεί να είναι επιλεκτική.
Η συμπόνια δεν μπορεί να σταματά στα σύνορα.
Η ζωή δεν είναι έθιμο.
Δεν είναι θέαμα.
Δεν είναι καταναλωτικό προϊόν.
Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ
Τσικνοπέμπτη.
Πάσχα.
Δύο λέξεις που κρύβουν οργανωμένη σφαγή.
Χιλιάδες ζώα γεννιούνται για να εκτελεστούν «στην ώρα τους».
Η θανάτωσή τους δεν είναι ατύχημα.
Είναι προγραμματισμένη.
Είναι εμπορικά σχεδιασμένη.
Είναι κοινωνικά επιδοτούμενη.
Και μετά μιλάμε για πολιτισμό.
Σοκαριζόμαστε με το φεστιβάλ κρέατος στο Γιουλίν.
Μιλάμε για βαρβαρότητα.
Δείχνουμε με το δάχτυλο.
Αλλά όταν η ίδια λογική σφαγής εφαρμόζεται εδώ, τη βαφτίζουμε «έθιμο».
Η βία δεν αλλάζει, επειδή ψήνεται σε ελληνική αυλή.
Το αίμα δεν γίνεται ηθικό, επειδή συνοδεύεται από μουσική και κρασί.
Η μαζική θανάτωση για διασκέδαση είναι αυτό που είναι:
Συλλογική απευαισθητοποίηση.
Δεν υπάρχει «παραδοσιακή» σφαγή.
Υπάρχει μόνο σφαγή.
Η κοινωνία που θεωρεί φυσιολογικό να γιορτάζει πάνω από καμένα σώματα, έχει ήδη αποδεχθεί τη βία ως θέαμα.
Και το πιο επικίνδυνο δεν είναι το έθιμο.
Είναι η κανονικοποίηση.
Η παράδοση δεν είναι υπεράνω ηθικής.
Η συνήθεια δεν είναι επιχείρημα.
Η πλειοψηφία δεν είναι αθώωση.
Όσο καταδικάζουμε άλλους λαούς και ταυτόχρονα χειροκροτούμε τη δική μας σφαγή, η λέξη «ευαισθησία» είναι κενή.
Η υποκρισία δεν είναι πολιτισμός.
Είναι συνενοχή.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ See less
2
20
20
20Βοηθήστε μας για να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε το etetrapodotypia.gr και για να προβούμε σε όσες νομικές ενέργειες απαιτούνται για την αλλαγή του νόμου σε κακούργημα και την διεκπεραίωση των project μας.
Περισσότερα άρθρα
Κακοποίηση, εγκατάλειψη και νομική εκκρεμότητα: Ποιος προστατεύει τελικά το ζώο;
Ο μπόγιας δεν πέθανε. Απλώς άλλαξε μορφή. Δεν είναι “διαχείριση”, όταν σημαίνει θάνατος
Όταν η εξουσία γελά, η κοινωνία εξοργίζεται. Χαμόγελα εξουσίας, πάνω σε νεκρά σώματα παραγωγικών ζώων. Παράδοση χωρίς συνείδηση, είναι βαρβαρότητα