Η Ελλάδα του 2026: Μια Χώρα που Συνηθίζει τη Βία απέναντι στα Ζώα

Υπάρχουν στιγμές, που μια κοινωνία αποκαλύπτει τον πραγματικό της χαρακτήρα, όχι από τα λόγια της, αλλά από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους πιο αδύναμους.

Και η Ελλάδα του 2026, δυστυχώς βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν σκοτεινό καθρέφτη, μέσα στον οποίο αντανακλάται μια πραγματικότητα, που πολλοί επιλέγουν να αγνοούν.

Στη μαύρη λίστα της ντροπής, βρίσκονται τα αδέσποτα ζώα, που συνεχίζουν να πεθαίνουν από φόλες, ευθανασίες, κακοποιήσεις, εγκατάλειψη και αδιαφορία.

Δίπλα τους βρίσκονται τα παραγωγικά ζώα, συχνά καταδικασμένα να ζουν και να πεθαίνουν, σε συνθήκες που δεν συνάδουν με κανέναν πολιτισμό που σέβεται τη ζωή.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στο στόχαστρο μπαίνουν ολοένα και περισσότερο τα άγρια ζώα της χώρας:

Οι αρκούδες, οι λύκοι, τα αρπακτικά πουλιά, ακόμη και θαλάσσια, ή εισβολικά είδη, τα οποία μετατρέπονται εύκολα σε αποδιοπομπαίους τράγους, κάθε φορά που απαιτείται ένας εύκολος ένοχος.

Η συνταγή είναι πάντα η ίδια.

Πρώτα κατασκευάζεται ο φόβος.

Έπειτα ακολουθεί η δαιμονοποίηση.

Και στο τέλος εμφανίζονται οι φωνές, που ζητούν «μείωση πληθυσμών», «εκκαθαρίσεις», «εξόντωση», βαφτίζοντας τη βία ως λύση και τη θανάτωση ως διαχείριση.

Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι οι ακραίες φωνές.

Είναι η σιωπή.

Είναι η αδιαφορία.

Είναι οι τοπικές κοινωνίες, που παρακολουθούν χωρίς να αντιδρούν.

Είναι η εξοικείωση, με εικόνες νεκρών ζώων στους δρόμους, με δηλητηριασμένα πλάσματα στα χωράφια, με πυροβολημένα άγρια ζώα στα βουνά.

Είναι η σταδιακή απώλεια της συλλογικής μας ευαισθησίας.

Όταν μια κοινωνία συνηθίζει τον θάνατο των ζώων, κινδυνεύει να συνηθίσει και κάθε άλλη μορφή βίας.

Η υποτίμηση της ζωής, δεν σταματά ποτέ στο πρώτο θύμα.

Επεκτείνεται, κανονικοποιείται και τελικά διαβρώνει τα θεμέλια της ίδιας της κοινωνικής συνοχής.

Δεν είναι λύση να αναζητούμε διαρκώς νέα θύματα.

Δεν είναι λύση να χαρακτηρίζουμε κάθε ζώο που ενοχλεί τα ανθρώπινα συμφέροντα ως «πρόβλημα», που πρέπει να εξαφανιστεί.

Δεν είναι λύση να μετατρέπουμε την άγρια φύση σε εχθρό και την προστασία της ζωής σε αντικείμενο χλευασμού.

Η πραγματική λύση βρίσκεται αλλού.

Βρίσκεται στην παιδεία και στην καλλιέργεια σεβασμού προς κάθε μορφή ζωής από το σχολείο μέχρι την τοπική κοινωνία.

Βρίσκεται στην αυστηρή εφαρμογή της νομοθεσίας για την κακοποίηση των ζώων, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς πολιτικό κόστος.

Βρίσκεται στην επιστημονική διαχείριση των συγκρούσεων ανθρώπου και άγριας ζωής, με πρόληψη, ενημέρωση και σύγχρονες πρακτικές συνύπαρξης.

Βρίσκεται στη στήριξη των εθελοντών, των φιλοζωικών σωματείων, των φιλοζωικών οργανώσεων και των περιβαλλοντικών φορέων, που καθημερινά καλύπτουν τα κενά της Πολιτείας.

Πάνω απ’ όλα όμως, βρίσκεται στην ενεργοποίηση των ίδιων των πολιτών.

Καμία αλλαγή δεν θα έρθει, όσο η κοινωνία παραμένει θεατής.

Όσο οι άνθρωποι σιωπούν μπροστά στη βία, η βία θα επεκτείνεται.

Όσο οι τοπικές κοινωνίες αδιαφορούν, η αδιαφορία θα μετατρέπεται σε συνενοχή.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται περισσότερες λίστες θανάτου.

Χρειάζεται περισσότερες φωνές υπεράσπισης της ζωής.

Χρειάζεται πολίτες, που θα αρνηθούν να αποδεχθούν ως φυσιολογικό τον βασανισμό, την εξόντωση και τη δαιμονοποίηση των ζώων.

Χρειάζεται μια νέα κοινωνική συμφωνία, που θα αναγνωρίζει ότι ο πολιτισμός μιας χώρας, δεν μετριέται από τα λόγια των κυβερνήσεων, ή τις δημόσιες σχέσεις των θεσμών, αλλά από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τα πιο αδύναμα πλάσματα, που μοιράζονται μαζί μας αυτόν τον τόπο.

Η επιλογή είναι δική μας.

Ή θα συνεχίσουμε να κατρακυλάμε στον δρόμο της βαρβαρότητας και της αδιαφορίας, ή θα οικοδομήσουμε μια κοινωνία, που θα σέβεται τη ζωή σε όλες τις μορφές της.

Γιατί η προστασία των ζώων, δεν είναι μια περιθωριακή υπόθεση λίγων ευαισθητοποιημένων ανθρώπων.

Είναι ζήτημα δημοκρατίας, πολιτισμού και ανθρωπιάς.

Και όσο αυτό δεν γίνεται κατανοητό, η χώρα θα παραμένει εγκλωβισμένη σε μια ζοφερή πραγματικότητα, που προσβάλλει όχι μόνο τα ζώα, αλλά και την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Please follow and like us:

2

20

20

20