Όταν οι σκύλοι σώζουν ζωές, ποιος σώζει τους σκύλους;

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

Υπάρχουν εικόνες, που δεν χρειάζονται πολλές λέξεις.

Μιλούν από μόνες τους.

Κι όμως, υπάρχουν στιγμές, που η σιωπή γίνεται συνενοχή.

Τότε οι λέξεις αποκτούν χρέος.

Η εικόνα αυτή, ενώνει δύο διαφορετικούς κόσμους.

Στο επάνω μέρος, σκύλοι διασώστες, μέσα στα συντρίμμια της Βενεζουέλας.

Με τα σώματά τους καλυμμένα από σκόνη, με τα μάτια τους στραμμένα στην ελπίδα, ψάχνουν ασταμάτητα, για έναν άνθρωπο που ίσως ακόμη αναπνέει.

Δεν ρωτούν ποιος είναι.

Δεν εξετάζουν χρώμα, θρησκεία, εθνικότητα, ή κοινωνική θέση.

Δεν υπολογίζουν τον κίνδυνο.

Κάνουν αυτό για το οποίο εκπαιδεύτηκαν, αλλά πάνω απ’ όλα, αυτό που η ίδια η φύση τους υπαγορεύει:

Να προσφέρουν.

Για εκείνους, κάθε ανθρώπινη ζωή αξίζει.

Στο κάτω μέρος της εικόνας, βρίσκεται ο Δίας.

Ένας σκύλος, που δεν είχε τη δυνατότητα να φορέσει γιλέκο διάσωσης.

Δεν ανήκε σε ειδική αποστολή.

Δεν ταξίδεψε σε σεισμό.

Δεν βραβεύτηκε για ηρωισμό.

Ήταν απλώς στο σπίτι του.

Και όμως, όταν η πολυκατοικία κατέρρευσε, ο Δίας βρέθηκε κάτω από τόνους μπετόν.

Την ώρα που ακούστηκε η καθησυχαστική φράση, «ευτυχώς δεν υπήρξαν θύματα», εκείνος ήταν ακόμη παγιδευμένος στα ερείπια.

Αυτή η αντίθεση πονάει.

Γιατί αποκαλύπτει μια πραγματικότητα, που πολλοί επιλέγουν να αγνοούν.

Χειροκροτούμε τους σκύλους, όταν σώζουν ανθρώπους.

Συγκινούμαστε, όταν βλέπουμε έναν διασώστη, να αγκαλιάζει τον τετράποδο συνεργάτη του, μετά από μια επιτυχημένη αποστολή.

Δημοσιεύουμε φωτογραφίες τους, γράφουμε εγκωμιαστικά σχόλια, τους αποκαλούμε ήρωες.

Όταν όμως ένας σκύλος χρειάζεται να σωθεί, ξαφνικά για κάποιους, παύει να θεωρείται θύμα.

Ακούγονται φράσεις όπως:

«Είναι μόνο ένα ζώο.»

«Υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα.»

«Πρώτα οι άνθρωποι.»

Μα ποιος είπε ότι η συμπόνια έχει περιορισμένο χώρο;

Ποιος αποφάσισε, ότι η διάσωση ενός ζώου αφαιρεί αξία, από τη διάσωση ενός ανθρώπου;

Οι πραγματικοί διασώστες, δεν κάνουν τέτοιες διακρίσεις.

Όσοι επιχειρούν σε σεισμούς, πυρκαγιές και πλημμύρες, γνωρίζουν καλά ότι κάθε ζωή που σώζεται, αποτελεί νίκη απέναντι στην καταστροφή.

Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν αποδεικνύεται μόνο, από το πώς προστατεύει τους ανθρώπους της στις δύσκολες στιγμές.

Αποδεικνύεται και από το πώς φέρεται στα πιο αδύναμα πλάσματα, που δεν έχουν φωνή να ζητήσουν βοήθεια.

Ο Δίας δεν μπορούσε να καλέσει σε βοήθεια.

Δεν μπορούσε να εξηγήσει ότι φοβόταν.

Δεν μπορούσε να φωνάξει πως ήταν ζωντανός.

Περίμενε.

Περίμενε τους ανθρώπους.

Ακριβώς όπως τόσοι σκύλοι περιμένουν καθημερινά τους ανθρώπους, που έχουν χαθεί κάτω από τα χαλάσματα, σε κάθε γωνιά του κόσμου.

Είναι μια σιωπηλή ανταπόδοση εμπιστοσύνης.

Οι σκύλοι μάς χαρίζουν κάτι μοναδικό:

Απόλυτη αφοσίωση, χωρίς ανταλλάγματα.

Δεν κρατούν κακία.

Δεν ζητούν ανταμοιβή.

Δεν εγκαταλείπουν.

Γι’ αυτό και όταν βλέπουμε έναν σκύλο να κινδυνεύει, δεν μπορούμε να μετράμε την αξία της ζωής του με οικονομικά, πολιτικά, ή επικοινωνιακά κριτήρια.

Η ζωή δεν έχει κατηγορίες.

Ο πόνος δεν έχει είδος.

Ο φόβος δεν γνωρίζει σύνορα.

Η εικόνα αυτή, μας καλεί να θυμηθούμε κάτι, που πολλές φορές ξεχνάμε:

Οι σκύλοι δεν είναι εργαλεία.

Δεν είναι αναλώσιμοι.

Δεν είναι μέσα προβολής, ούτε προσωρινοί ήρωες, που θυμόμαστε μόνο όταν μας εξυπηρετούν.

Είναι αισθανόμενα πλάσματα.

Έχουν οικογένειες.

Έχουν ανθρώπους που τους αγαπούν.

Έχουν αναμνήσεις.

Έχουν συναισθήματα.

Και πάνω απ’ όλα, έχουν το ίδιο δικαίωμα να σωθούν, όταν βρίσκονται σε κίνδυνο.

Ας αναρωτηθούμε λοιπόν:

Αν ένας σκύλος μπορεί να διακινδυνεύσει τη ζωή του, για να βρει έναν άγνωστο άνθρωπο κάτω από τα ερείπια, μήπως κι εμείς οφείλουμε να κάνουμε το ίδιο, όταν εκείνος είναι παγιδευμένος;

Η απάντηση δεν χρειάζεται φιλοσοφία.

Χρειάζεται ανθρωπιά.

Γιατί η πραγματική ανθρωπιά, δεν μετριέται από το πόσο αγαπάμε όσους μας μοιάζουν.

Μετριέται, από το πώς στεκόμαστε δίπλα σε εκείνους, που εξαρτώνται ολοκληρωτικά από εμάς.

Ο Δίας έγινε για πολλούς το σύμβολο όλων των αόρατων θυμάτων.

Εκείνων που δεν εμφανίζονται πάντα στους επίσημους απολογισμούς, αλλά υπάρχουν.

Που νιώθουν φόβο, πόνο και αγωνία, χωρίς ποτέ να ακουστεί η φωνή τους.

Ας μη χρειαστεί άλλη μία καταστροφή, για να θυμηθούμε, ότι τα ζώα είναι μέλη της κοινωνίας μας και, για εκατομμύρια ανθρώπους, μέλη της οικογένειάς τους.

Ας μάθουμε να σχεδιάζουμε την πολιτική προστασία, την πολιτική άμυνα και τη διαχείριση κρίσεων, με τρόπο που να περιλαμβάνει και εκείνα.

Γιατί όταν ένας σκύλος σώζει έναν άνθρωπο, ο κόσμος χειροκροτεί.

Όταν όμως ένας άνθρωπος σώζει έναν σκύλο, ο κόσμος αποδεικνύει, ότι δεν έχει χάσει την ψυχή του.

Ο Δίας δεν είναι απλώς ένα όνομα.

Είναι μια υπενθύμιση, ότι κάθε ζωή έχει αξία.

Και οι σκύλοι διασώστες της Βενεζουέλας, δεν είναι απλώς γενναία ζώα.

Είναι η ζωντανή απόδειξη, ότι η ανιδιοτελής προσφορά, δεν γνωρίζει σύνορα, γλώσσες, ή είδη.

Αν θέλουμε πραγματικά να μιλάμε για πολιτισμό, τότε οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε κάθε ζωή που παλεύει να κρατηθεί ζωντανή, είτε βρίσκεται κάτω από τα συντρίμμια μιας μακρινής χώρας, είτε κάτω από τα χαλάσματα μιας γειτονιάς στην Αθήνα.

Γιατί η αξία μιας κοινωνίας, δεν φαίνεται μόνο από τους ανθρώπους που σώζει.

Φαίνεται και από εκείνους, που αρνείται να ξεχάσει.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ