250.000€ ΓΙΑ ΕΝΑ ΖΩΟ. ΠΟΙΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΑΣΟΣ;

Ανάγνωση σε: 2 λεπτά

Για μια γάτα, ή έναν σκύλο, το κράτος μπορεί να διαθέσει νόμους, εγκυκλίους, ελεγκτικούς μηχανισμούς, πρόστιμα που φτάνουν σε εξοντωτικά ποσά και έναν ολόκληρο διοικητικό μηχανισμό, έτοιμο να κινηθεί απέναντι στον πολίτη.

Και σωστά.

Η κακοποίηση ενός ζώου, πρέπει να τιμωρείται.

Αλλά τότε, ας κάνουμε την ίδια ερώτηση και όταν καίγεται η χώρα.

Τι γίνεται όταν χιλιάδες στρέμματα δάσους μετατρέπονται σε στάχτη;

Τι γίνεται όταν άγρια ζώα καίγονται ζωντανά, εγκλωβίζονται, χάνουν τη ζωή τους από ασφυξία, ή περιπλανώνται τραυματισμένα, μέσα σε ένα τοπίο που δεν υπάρχει πια;

Τι γίνεται όταν οικότοποι καταστρέφονται;

Όταν περιουσίες χάνονται;

Όταν άνθρωποι εγκαταλείπουν τα σπίτια τους;

Όταν καταφύγια ζώων κινδυνεύουν;

Όταν δεν υπάρχει οργανωμένο σχέδιο εκκένωσης για τα ζώα;

Όταν η πρόληψη αποδεικνύεται ανεπαρκής;

Ποιος πληρώνει τότε;

Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη, για την αποτυχία της πρόληψης;

Ποιος λογοδοτεί για τις ελλείψεις;

Ποιος ελέγχει αν εφαρμόστηκαν τα σχέδια πυροπροστασίας;

Ποιος απαντά για τις αντιπυρικές ζώνες, τους καθαρισμούς, τη διαχείριση της καύσιμης ύλης, την ετοιμότητα και την προστασία των ευάλωτων περιοχών;

Και κυρίως:

Ποιος μπαίνει στο εδώλιο, όταν η καταστροφή δεν είναι πλέον «ατύχημα», αλλά αποτέλεσμα μιας αλυσίδας παραλείψεων;

Για τον πολίτη, υπάρχει πρόστιμο.

Για τον άνθρωπο που κακοποιεί, υπάρχει ποινή.

Για εκείνον που εγκαταλείπει ένα ζώο, υπάρχει διοικητική και ποινική ευθύνη.

Και πρέπει να υπάρχει.

Αλλά η δημόσια διοίκηση, δεν μπορεί να βρίσκεται μόνιμα έξω από το κάδρο της λογοδοσίας.

Δεν γίνεται η Πολιτεία να απαιτεί από τον πολίτη απόλυτη συμμόρφωση, ενώ η ίδια να μην καλείται ποτέ να εξηγήσει με την ίδια αυστηρότητα τι πήγε στραβά, όταν χάνονται δάση, ζώα, περιουσίες και ανθρώπινες ζωές.

Γιατί τότε γεννιέται ένα απλό ερώτημα:

ΑΥΤΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΙΣΟΝΟΜΙΑ;

Δεν ζητάμε ασυλία για κανέναν.

Ζητάμε το αντίθετο.

Λογοδοσία για όλους.

Για τον πολίτη που παρανομεί.

Για τον επαγγελματία που παρανομεί.

Για τον κηδεμόνα-ιδιοκτήτη που κακοποιεί.

Αλλά και για κάθε δημόσιο φορέα, ή αρμόδιο, που αποτυγχάνει να προστατεύσει ανθρώπους, ζώα και φυσικό πλούτο, όταν είχε την ευθύνη και τα μέσα να το πράξει.

Γιατί ένα δάσος, δεν είναι απλώς «στρέμματα».

Είναι ζωή.

Είναι οικοσύστημα.

Είναι καταφύγιο.

Είναι οξυγόνο.

Είναι το σπίτι χιλιάδων πλασμάτων, που δεν έχουν φωνή, για να καταθέσουν μήνυση.

Και όταν αυτό το σπίτι γίνεται στάχτη, δεν αρκεί ένα δελτίο Τύπου, μια επίσκεψη στο καμένο τοπίο και μερικές δηλώσεις μπροστά στις κάμερες.

Χρειάζεται έρευνα.

Χρειάζεται διαφάνεια.

Χρειάζεται απόδοση ευθυνών.

Χρειάζεται πραγματική πρόληψη.

Γιατί η προστασία της ζωής, δεν μπορεί να εφαρμόζεται μόνο, όταν ο παραβάτης είναι ο αδύναμος πολίτης.

Η ευθύνη πρέπει να πηγαίνει προς τα πάνω, όσο ψηλά κι αν βρίσκεται εκείνος, που είχε την υποχρέωση να προστατεύσει.

🔥 250.000€ για την παράβαση.

Πόσο κοστίζει η αδράνεια;

Πόσο κοστίζει η αποτυχία πρόληψης;

Και ποιος πληρώνει τον λογαριασμό;

Γιατί τα ζώα, δεν μπορούν να ζητήσουν δικαιοσύνη.

Τα δάση δεν μπορούν να καταθέσουν.

Η στάχτη όμως αφήνει αποτύπωμα.

Και κάποτε πρέπει κάποιος να απαντήσει γι’ αυτό.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ