ΚΥΝΗΓΙ: ΤΟ «ΣΠΟΡ» ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ. ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΣΤΗ ΦΥΣΗ

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

Ξεκινά η κυνηγετική περίοδος.

Και μαζί της ξεκινά ξανά ένας ετήσιος κύκλος θανάτου, πυροβολισμών, κυνηγητού και τρόμου, για χιλιάδες πλάσματα που απλώς προσπαθούν να επιβιώσουν.

Το αποκαλούν «σπορ».

Εμείς το αποκαλούμε με το πραγματικό του όνομα:

Θανάτωση ζώων, για αναψυχή.

Γιατί ας μην κρυβόμαστε πίσω από ωραίες λέξεις.

Δεν υπάρχει τίποτα «αθλητικό», στο να σηκώνεις ένα όπλο και να πυροβολείς ένα ζωντανό πλάσμα, που τρέχει, πετά, κρύβεται και προσπαθεί να σωθεί.

Δεν υπάρχει «ευγενής άμιλλα», όταν ο ένας κρατά όπλο και ο άλλος παλεύει μόνο με τα πόδια του, τα φτερά του και το ένστικτο της επιβίωσης.

Και φέτος υπάρχει μια ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση.

Η φύση της Ελλάδας βγαίνει από μια από τις πιο καταστροφικές περιόδους των τελευταίων ετών.

Δάση κάηκαν.

Βιότοποι καταστράφηκαν.

Ζώα έχασαν τις φωλιές τους, τις κρυψώνες τους, τις πηγές τροφής και νερού.

Πλάσματα που επέζησαν από τις φλόγες, περιφέρονται σε έναν τόπο, που δεν θυμίζει πια το σπίτι τους.

Και τώρα, πριν καν προλάβει η φύση να επουλώσει τις πληγές της, κάποιοι θέλουν να την «ρυθμίσουν» ξανά… με πυροβολισμούς.

Ποιος έδωσε στον άνθρωπο το δικαίωμα να αποφασίζει, ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει για να διασκεδάσει;

Ποιος αποφάσισε ότι η «διαχείριση της φύσης», πρέπει να περνά μέσα από κάννες και νεκρά σώματα;

Η φύση δεν είναι σκοπευτήριο.

Το δάσος δεν είναι πεδίο βολής.

Τα ζώα δεν είναι κινούμενοι στόχοι.

Και η ζωή δεν είναι τρόπαιο για φωτογραφίες.

Για άλλη μία χρονιά θα δούμε εικόνες με άψυχα σώματα ζώων, παραταγμένα σαν «λάφυρα».

Για άλλη μία χρονιά, κάποιοι θα χαμογελούν μπροστά στον θάνατο και θα παρουσιάζουν ως κατόρθωμα την αφαίρεση μιας ζωής.

Και για άλλη μία χρονιά, στο τέλος της κυνηγετικής περιόδου, θα μιλάμε και για τα «χαμένα» κυνηγόσκυλα.

Σκύλοι που χάθηκαν, τραυματίστηκαν, εγκαταλείφθηκαν, ή δεν επέστρεψαν ποτέ.

Γιατί ακόμη και μέσα σε αυτή τη δραστηριότητα, υπάρχουν ζώα που πληρώνουν το τίμημα.

ΦΤΑΝΕΙ.

Ζητάμε να ανοίξει επιτέλους μια σοβαρή, επιστημονική και κοινωνική συζήτηση, για την κατάργηση του κυνηγιού, ως δραστηριότητας αναψυχής και για αυστηρότατο έλεγχο της οπλοφορίας και της οπλοχρησίας, με γνώμονα την προστασία της ανθρώπινης ζωής, της δημόσιας ασφάλειας, της βιοποικιλότητας και της άγριας ζωής.

Όποιος αγαπά τη σκοποβολή, υπάρχουν σκοπευτήρια.

Όποιος αγαπά τη φύση, υπάρχουν μονοπάτια, δάση, εθελοντικές ομάδες, περιπολίες πρόληψης πυρκαγιών, δράσεις προστασίας και χίλιοι τρόποι να προσφέρει, χωρίς να αφαιρέσει ούτε μία ζωή.

Αν πραγματικά αγαπάς το δάσος, μην το πυροβολείς.

Προστάτευσέ το.

Πήγαινε να περιπολήσεις, όταν υπάρχει κίνδυνος πυρκαγιάς.

Πήγαινε να βοηθήσεις στην αποκατάσταση καμένων περιοχών.

Πήγαινε να μεταφέρεις νερό και τροφή, στα ζώα που επέζησαν.

Πήγαινε να προστατεύσεις εκείνα τα πλάσματα, που δεν μπορούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους.

Αυτό είναι προσφορά.

Αυτό είναι ευθύνη.

Αυτό είναι σεβασμός στη φύση.

Και όσο για τη δήθεν ανάγκη να «ρυθμιστεί» κάθε ζωντανός οργανισμός με μια σφαίρα, ας θυμηθούμε κάτι πολύ απλό:

Η φύση ξέρει να ισορροπεί, όταν ο άνθρωπος σταματά να παρεμβαίνει βίαια.

Δεν χρειάζεται άλλους ρυθμιστές με όπλα.

Χρειάζεται ανθρώπους που θα σταθούν δίπλα της.

Γιατί τα ζώα που απέμειναν από τις φωτιές, δεν χρειάζονται άλλες κάννες.

Χρειάζονται καταφύγιο.

Χρειάζονται νερό.

Χρειάζονται τροφή.

Χρειάζονται χρόνο.

Χρειάζονται προστασία.

Και πάνω απ’ όλα, χρειάζονται να τους επιτρέψουμε να ζήσουν.

Και ας μην ξεχνάμε:

Πίσω από κάθε πυροβολισμό, υπάρχει ένα πλάσμα που ένιωσε φόβο, πόνο και αγωνία για να κρατηθεί στη ζωή.

Δεν είναι αριθμός, δεν είναι «θήραμα», δεν είναι τρόπαιο.

Είναι μια ύπαρξη, που έχει δικαίωμα να υπάρχει.

Σε μια χώρα που μετρά ακόμη τις πληγές των πυρκαγιών, το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται η άγρια ζωή, είναι περισσότερος θάνατος.

Χρειάζεται ανάσα, ησυχία και προστασία.

Αφήστε τα ζώα να επιστρέψουν στη ζωή που τους έκλεψαν οι φωτιές.

Μην τους την ξανακλέψετε με μια σφαίρα.

Πριν μιλήσουν ξανά για «διαχείριση», ας μιλήσουν για επιβίωση.

Πριν μετρήσουν πόσα ζώα «περισσεύουν», ας μετρήσουν πόσα χάθηκαν στις φωτιές, πόσοι βιότοποι αφανίστηκαν και πόσα πλάσματα παλεύουν ακόμη να σταθούν όρθια.

Η άγρια ζωή δεν χρειάζεται εκτελεστές, με άλλοθι τη διαχείριση.

Χρειάζεται χώρο, προστασία και χρόνο για να ξαναγεννηθεί.

Γιατί μια φύση που μόλις βγήκε από τη φωτιά, δεν χρειάζεται περισσότερες σφαίρες.

Χρειάζεται ειρήνη.

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΣΤΑ ΚΑΜΕΝΑ ΔΑΣΗ.

ΟΧΙ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΩΣ «ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ».

Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΠΟΡ.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ