Για Τα Παιδια Και Τα Ζωα, Που Υποφερουν Σιωπηλα. Καμια Κραυγη Δεν Πρεπει Να Μενει Αορατη

Ανάγνωση σε: 2 λεπτά

Σήμερα η Ελλάδα δεν θρηνεί απλώς δύο κοριτσάκια.

Θρηνεί δύο παιδικές ψυχές, που πρόλαβαν να πουν αλήθειες, πιο βαριές από τη σιωπή ολόκληρης μιας κοινωνίας.

Αλήθειες που πολλοί δεν άντεξαν να ακούσουν.

Αλήθειες που κάποιοι προσπάθησαν να κρύψουν, να αμφισβητήσουν, να μειώσουν, ή να θάψουν κάτω από τη βολική αδιαφορία.

Και τώρα δύο παιδιά δεν βρίσκονται πια εδώ.

Δεν βρίσκονται εδώ, για να φωνάξουν ξανά.

Δεν βρίσκονται εδώ, για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Δεν βρίσκονται εδώ, για να ζητήσουν δικαιοσύνη.

Έφυγαν μακριά από έναν κόσμο, που πολλές φορές ζητά από τα θύματα να αποδείξουν τον πόνο τους.

Από μια κοινωνία, που συχνά προστατεύει περισσότερο την εικόνα, τις δημόσιες σχέσεις και τις ισορροπίες, παρά την ίδια την παιδική αθωότητα.

Από ανθρώπους που γνώριζαν, υποψιάζονταν, άκουγαν κραυγές πίσω από σιωπές και επέλεξαν να μην αναλάβουν καμία ευθύνη.

Τα παιδιά δεν φεύγουν ξαφνικά.

Πριν από κάθε τραγωδία, υπάρχουν σημάδια.

Υπάρχουν βλέμματα, γεμάτα φόβο.

Υπάρχουν λέξεις, κομμένες στη μέση.

Υπάρχουν νύχτες, γεμάτες τρόμο.

Υπάρχουν ψυχές, που προσπαθούν απεγνωσμένα να ακουστούν.

Και όμως, πόσες φορές η κοινωνία επιλέγει να αμφισβητήσει, αντί να προστατεύσει;

Πόσες φορές η αλήθεια ενός παιδιού, χάνεται μέσα σε δικαιολογίες, φόβους, σκοπιμότητες και συμφέροντα;

Πόσες φορές η σιωπή βαφτίζεται «ουδετερότητα», ενώ στην πραγματικότητα γίνεται συνενοχή;

Γιατί η αδιαφορία δεν είναι αθώα.

Η σιωπή δεν είναι ουδέτερη στάση.

Κάθε φορά που ένα παιδί ζητά βοήθεια — ακόμα κι αν το κάνει χωρίς λέξεις — η κοινωνία έχει χρέος να σταθεί δίπλα του, σαν ασπίδα.

Και όταν αποτυγχάνει, τότε όλοι φέρουμε ένα κομμάτι της ευθύνης.

Σήμερα δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια.

Χρειάζεται μνήμη.

Χρειάζεται ντροπή.

Χρειάζεται αυτοκριτική.

Χρειάζεται το θάρρος, να παραδεχτούμε πως υπάρχουν παιδιά που φώναξαν και δεν τα ακούσαμε εγκαίρως.

Γιατί κάθε παιδί που χάνεται κουβαλώντας μέσα του φόβο, πόνο και αλήθειες που δεν ακούστηκαν, είναι μια πληγή που δεν κλείνει ποτέ.

Μια πληγή πάνω στην ίδια την ανθρωπιά μας.

Ας είναι αυτές οι δύο παιδικές ψυχές, η τελευταία υπενθύμιση, ότι καμία κοινωνία δεν μπορεί να λέγεται πολιτισμένη, όταν τα παιδιά της μεγαλώνουν μέσα στον φόβο, στη σιωπή και στην εγκατάλειψη.

Τα παιδιά λένε πάντα την αλήθεια.

Το ερώτημα είναι αν οι μεγάλοι έχουν το θάρρος να την ακούσουν, πριν να είναι αργά.

ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΨΥΧΕΣ ΖΗΤΟΥΣΑΝ ΝΑ ΑΚΟΥΣΤΟΥΝ.

ΔΕΝ ΕΦΥΓΑΝ ΣΙΩΠΗΛΑ.

ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΑΜΕ.

Ο ΠΟΝΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΦΩΝΗ.

ΕΜΕΙΣ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ