Θα πήγαινες σε συναυλία, αν ήξερες ότι ο τραγουδιστής του συγκροτήματος είναι κυνηγός τροπαιων, παρόλο που σου αρέσουν τα τραγούδια τους;

Ανάγνωση σε: 4 λεπτά

Είναι πολύ προσωπικό δίλημμα και εξαρτάται από το πού βάζει ο καθένας τα ηθικά του όρια.

Κάποιοι διαχωρίζουν τον καλλιτέχνη από το έργο του και λένε:

«Μου αρέσει η μουσική, όχι απαραίτητα ο άνθρωπος πίσω από αυτήν».

Άλλοι θεωρούν ότι όταν αγοράζουν εισιτήριο, δίνουν χρήματα, προβολή και κοινωνική νομιμοποίηση σε ένα πρόσωπο, του οποίου οι πράξεις έρχονται σε σύγκρουση με τις αξίες τους.

Ειδικά όταν μιλάμε για κυνήγι τροπαίων, που για πολλούς συμβολίζει επίδειξη εξουσίας, πάνω στη ζωή των ζώων.

Δεν υπάρχει «σωστή» απάντηση για όλους.

Υπάρχει όμως συνέπεια ανάμεσα σε αυτό που αισθάνεσαι και σε αυτό που επιλέγεις να στηρίξεις.

Πολλοί φιλόζωοι, αν μάθαιναν ότι ένας καλλιτέχνης σκοτώνει ζώα για τρόπαια, ή φωτογραφίες, πιθανότατα θα δυσκολεύονταν να απολαύσουν τη μουσική του με τον ίδιο τρόπο.

Η εικόνα του ανθρώπου πίσω από τα τραγούδια αλλάζει το βίωμα.

Από την άλλη, υπάρχουν και όσοι θα έλεγαν:

«Δεν συμφωνώ καθόλου με αυτό που κάνει, αλλά δεν παύει να είναι καλός μουσικός».

Το ερώτημα τελικά γίνεται:

Μπορούμε να διαχωρίσουμε την τέχνη, από την ηθική του δημιουργού;

Και αν ναι, μέχρι ποιο σημείο;

Αυτό είναι κάτι που κάθε άνθρωπος απαντά διαφορετικά, ανάλογα με τις αξίες και τα όριά του.

Οι Metallica έχουν τεράστια επιρροή και για πολλούς ανθρώπους η μουσική τους είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής τους.

Αν όμως εσύ ένιωσες ότι η στάση ή οι επιλογές κάποιου μέλους συγκρούονται με τις αξίες σου απέναντι στα ζώα, είναι απολύτως λογικό να επέλεξες να μη στηρίξεις τη συναυλία.

Για αρκετούς ανθρώπους η κατανάλωση τέχνης δεν είναι ουδέτερη πράξη.

Το εισιτήριο, το stream, το merch, θεωρούν ότι λειτουργούν και ως μορφή στήριξης, προς το πρόσωπο πίσω από το έργο.

Οπότε όταν υπάρχει έντονη ηθική αντίθεση — ειδικά γύρω από το κυνήγι τροπαίων — κάποιοι επιλέγουν συνειδητά αποχή, ακόμη κι αν αγαπούν τη μουσική.

Και αυτό συχνά έχει μεγαλύτερο βάρος, όταν η απόφαση “κοστίζει” προσωπικά.

Δηλαδή όταν στερείσαι κάτι που πραγματικά θα ήθελες να ζήσεις, αλλά νιώθεις ότι πρέπει να μείνεις συνεπής με όσα πιστεύεις.

Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι «ακυρώνεις» όποιον ακούει το συγκρότημα.

Σημαίνει ότι εσύ έβαλες μια προσωπική γραμμή, με βάση τη συνείδησή σου.

Ναι, υπάρχουν πολλές δημόσιες αναφορές και φωτογραφίες στο διαδίκτυο, που δείχνουν τον James Hetfield, να συμμετέχει σε κυνήγι μεγάλων ζώων και να φωτογραφίζεται με θηράματα/τρόπαια.

Υπάρχουν επίσης συνεντεύξεις, όπου μιλά ανοιχτά για το κυνήγι ως προσωπικό του ενδιαφέρον.

Το θέμα είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις ήδη από το 2014, όταν υπήρξαν καμπάνιες και petitions εναντίον της συμμετοχής των Metallica στο Glastonbury, λόγω της υποστήριξης του Hetfield στο κυνήγι αρκούδας και γενικότερα στο trophy hunting.

Υπάρχουν επίσης δημοσιευμένες εικόνες και posts από κυνηγετικά ranch και social media, που τον εμφανίζουν με κυνηγετικά τρόπαια.

Οπότε, αυτό δεν φαίνεται να είναι fake, ή φήμη.

Πρόκειται για κάτι που ο ίδιος δεν έχει κρύψει δημόσια.

Όταν η τέχνη συγκρούεται με τη συνείδηση

Υπάρχουν στιγμές που ένας άνθρωπος καλείται να επιλέξει, ανάμεσα σε αυτό που αγαπά και σε αυτό που πιστεύει.

Ανάμεσα στη συγκίνηση που του προκαλεί ένα τραγούδι και στην ηθική δυσφορία που του δημιουργεί η εικόνα του ανθρώπου που το ερμηνεύει.

Είναι από εκείνα τα διλήμματα που δεν έχουν εύκολες απαντήσεις, γιατί αγγίζουν βαθιά προσωπικές αξίες, συναισθήματα και όρια.

Για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, η μουσική δεν είναι απλώς ψυχαγωγία.

Είναι μνήμη, καταφύγιο, ταυτότητα, κομμάτι της ζωής τους.

Ένα τραγούδι μπορεί να συνοδεύει δύσκολες στιγμές, να θυμίζει πρόσωπα, να ξυπνά αναμνήσεις και να λειτουργεί σαν προσωπικό ημερολόγιο συναισθημάτων.

Όταν λοιπόν ένας αγαπημένος καλλιτέχνης συνδέεται με πρακτικές που προκαλούν ηθική αποστροφή — όπως το κυνήγι τροπαίων — η σύγκρουση γίνεται εσωτερική.

Το trophy hunting σαν κάτι αποδεκτό, ή περήφανο, είναι φυσικό να προκαλεί αντιδράσεις.

Γιατί για πολλούς ανθρώπους, τα ζώα δεν είναι τρόπαια, ούτε αντικείμενα επίδειξης.

Το θέμα γίνεται ακόμη πιο σύνθετο, όταν ο καλλιτέχνης έχει χτίσει εικόνα ευαισθησίας μέσα από τη μουσική του.

Πολλοί άνθρωποι νιώθουν απογοήτευση, όταν βλέπουν έναν μουσικό που έχει εκφράσει πόνο, ελευθερία, ή ανθρωπιά, μέσα από την τέχνη του, να εμφανίζεται σε φωτογραφίες με νεκρά άγρια ζώα.

Δημιουργείται μια αντίφαση που δύσκολα αγνοείται.

Βέβαια, υπάρχουν και εκείνοι που υποστηρίζουν ότι το νόμιμο κυνήγι, αποτελεί προσωπική επιλογή και ότι δεν πρέπει να οδηγεί αυτόματα σε κοινωνικό αποκλεισμό.

Το επιχείρημα αυτό υπάρχει και εκφράζεται δημόσια.

Ωστόσο, η ηθική αντίδραση απέναντι στο trophy hunting, δεν είναι παράλογη, ή υπερβολική.

Είναι αποτέλεσμα μιας βαθύτερης αλλαγής, στον τρόπο που πολλοί άνθρωποι αντιλαμβάνονται τα ζώα.

Η σύγχρονη κοινωνία εξελίσσεται σταδιακά προς μια πιο ευαίσθητη στάση απέναντι στην κακοποίηση και την εκμετάλλευση των ζώων.

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν τα ζώα ως έμβια όντα με συναισθήματα, φόβο και δικαίωμα στη ζωή.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι εικόνες του trophy hunting, μοιάζουν σε πολλούς όχι απλώς ξεπερασμένες, αλλά βαθιά προσβλητικές.

Η αποχή λοιπόν από μια συναυλία, μπορεί να είναι μια σιωπηλή μορφή διαμαρτυρίας.

Ένας τρόπος να πεις:

«Δεν μπορώ να αγνοήσω αυτό που αισθάνομαι.»

Και αυτό έχει σημασία.

Γιατί η συνείδηση ενός ανθρώπου, φαίνεται περισσότερο στις επιλογές που του κοστίζουν.

Είναι εύκολο να υπερασπίζεσαι τις αξίες σου, όταν δεν χάνεις τίποτα.

Το δύσκολο είναι να παραμένεις συνεπής, όταν χρειάζεται να στερηθείς μια εμπειρία, που θα ήθελες πραγματικά να ζήσεις.

Ταυτόχρονα, είναι σημαντικό να υπάρχει σεβασμός και προς όσους κάνουν διαφορετική επιλογή.

Δεν σκέφτονται όλοι με τον ίδιο τρόπο.

Κάποιοι μπορούν να διαχωρίσουν την τέχνη, από τον καλλιτέχνη.

Άλλοι όχι.

Ο δημόσιος διάλογος γύρω από αυτά τα ζητήματα, γίνεται πιο ουσιαστικός, όταν δεν μετατρέπεται σε φανατισμό, ή προσωπικές επιθέσεις.

Η ουσία δεν βρίσκεται μόνο στο αν κάποιος θα πάει, ή όχι, σε μια συναυλία.

Βρίσκεται στο ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι προβληματίζονται, για το πού καταλήγει η στήριξή τους, ποιους ενισχύουν οικονομικά και ποια πρότυπα επιλέγουν να αποδεχθούν.

Η τέχνη έχει τεράστια δύναμη.

Μπορεί να εμπνεύσει, να ενώσει και να αλλάξει κοινωνίες.

Όμως και το κοινό έχει δύναμη.

Έχει το δικαίωμα να επιλέγει ποιον στηρίζει και γιατί.

Κάθε άνθρωπος λοιπόν καλείται να απαντήσει μόνος του στο ερώτημα:

Μπορώ να απολαύσω την τέχνη κάποιου, όταν οι πράξεις του συγκρούονται με τις πιο βαθιές μου αξίες;

Δεν υπάρχει μία απάντηση για όλους.

Υπάρχει μόνο η προσωπική συνείδηση.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο σημαντικό από όλα.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ