Δεν είναι παράδοση. Είναι φόβος, αίμα και σιωπή

Ανάγνωση σε: 2 λεπτά

Στέκεται εκεί, μόνο του.

Δεν καταλαβαίνει γιατί.

Δεν ξέρει τι “έθιμο” είναι αυτό.

Ξέρει μόνο ότι το παιδί του είναι νεκρό στα πόδια του… και ότι οι μορφές γύρω του πλησιάζουν.

Με μάτια γεμάτα τρόμο, όχι θυμό.

Με φωνή που δεν θα ακουστεί ποτέ.

Με μια ζωή που για κάποιους δεν μετράει.

Αυτοί γύρω του δεν είναι τέρατα.

Είναι άνθρωποι.

Άνθρωποι που έμαθαν να αποκαλούν τη βία «παράδοση», τη σφαγή «γιορτή» και τον πόνο «έθιμο».

Κάθε χρόνο, το ίδιο σκηνικό.

Αθώες ζωές γεννιούνται μόνο για να πεθάνουν.

Μωρά ζώα που δεν πρόλαβαν να ζήσουν.

Μητέρες που βλέπουν τα παιδιά τους να χάνονται.

Κραυγές που πνίγονται μέσα σε μαχαίρια και σιωπή.

Και εμείς;

Θα συνεχίσουμε να κοιτάμε αλλού;

Θα συνεχίσουμε να βαφτίζουμε τη βία “παράδοση”, για να νιώθουμε καλύτερα;

Η παράδοση δεν είναι άλλοθι για τη σκληρότητα.

Η συνήθεια δεν ξεπλένει το αίμα.

Και η σιωπή… μας κάνει συνένοχους.

Ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε.

Να δούμε.

Να νιώσουμε.

Να αλλάξουμε.

Γιατί ο πολιτισμός δεν φαίνεται στις λέξεις μας, αλλά στο πώς φερόμαστε στους πιο αδύναμους.

Σπάσε τον κύκλο.

Μη γιορτάζεις τον θάνατο.

Διάλεξε τη ζωή.

Αυτό δεν είναι παράδοση. Είναι οργανωμένη βαρβαρότητα.

Κοιτάξτε τους.

Όχι, δεν είναι τέρατα από παραμύθι.

Είναι άνθρωποι.

Με πρόσωπα, με φωνή, με επιλογές.

Και απέναντί τους;

Ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα.

Μια μάνα, που μόλις έχασε το παιδί της.

Ένα σώμα μικρό, άψυχο, πεταμένο στο χώμα, σαν να μην άξιζε ποτέ να ζήσει.

Αυτό υπερασπίζεστε;

Αυτό ονομάζετε «έθιμο»;

Μην κρύβεστε πίσω από λέξεις.

Η αλήθεια είναι απλή και βρώμικη:

Σκοτώνετε γιατί μπορείτε.

Συνεχίζετε γιατί έτσι μάθατε.

Και δεν αλλάζετε, γιατί δεν θέλετε να αντικρίσετε τι πραγματικά είστε, μέσα σε αυτή την πράξη.

Καμία «παράδοση» δεν δικαιολογεί τον τρόμο στα μάτια ενός ζώου.

Καμία «γιορτή» δεν καθαγιάζει το αίμα ενός μωρού.

Καμία κοινωνία που ανέχεται αυτό, δεν μπορεί να λέγεται πολιτισμένη.

Κάθε μαχαίρι που σηκώνεται,

Κάθε κραυγή που αγνοείται,

Λάθε πιάτο που γεμίζει με σιωπηλό πόνο,
είναι μια επιλογή.

Και η επιλογή αυτή έχει όνομα:

Βία.

Μην μιλάτε για πίστη.

Μην μιλάτε για έθιμα.

Μην μιλάτε για «έτσι είναι».

Γιατί τίποτα από αυτά δεν ξεπλένει το αίμα.

Η αλλαγή δεν θα έρθει από αυτούς που συνεχίζουν.

Θα έρθει από αυτούς που αρνούνται.

Σταμάτα να συμμετέχεις.

Σταμάτα να δικαιολογείς.

Σταμάτα να σιωπάς.

Γιατί όσο το αποδέχεσαι… είσαι μέρος του κύκλου.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ