Ο φετεινος Απρίλης μπήκε βαριά. Με απωλειες, που δεν χωράνε εύκολα με λόγια. Αν ήταν ένα ψέμα… θα γελούσαμε όλοι στο τέλος της ημέρας. Αλλά δεν είναι

Ανάγνωση σε: 4 λεπτά

Άνθρωποι που έφυγαν… ζώα που βασανίστηκαν και σκοτώθηκαν…

Και μαζί, ένα κομμάτι από την ψυχή μας που μοιάζει να ραγίζει.

Η απώλεια της Μαρινέλλας, δεν είναι απλώς το τέλος μιας ζωής.

Είναι το σβήσιμο μιας φωνής που μας συνόδευε, μας ένωνε, μας κρατούσε.

Και την ίδια στιγμή, εκεί έξω, συνεχίζεται μια άλλη σιωπηλή τραγωδία:

Ζώα που υποφέρουν, που κακοποιουνται, που βασανίζονται, που θανατώνονται, που εγκαταλείπονται, που δεν πρόλαβαν ποτέ να αγαπηθούν.

Μακάρι να μπορούσαμε να πούμε «καλό μήνα» και να είναι αλήθεια.

Μακάρι να ήταν όλα μια κακόγουστη πρωταπριλιάτικη φάρσα.

Όμως δεν είναι.

Και ίσως αυτό που μας μένει…

Δεν είναι μόνο η θλίψη.

Είναι η ευθύνη.

Να μη συνηθίσουμε την απώλεια.

Να μη δεχτούμε τη βία σαν κάτι «καθημερινό».

Να μη σωπάσουμε.

Γιατί κάθε ζωή που χάνεται — ανθρώπινη ή ζωική — είναι ένας κόσμος που δεν θα ξαναυπάρξει ποτέ.

Και αυτό… δεν είναι ποτέ αστείο.

Ο Απρίλης μπήκε φέτος με έναν τρόπο που δεν του αξίζει.

Όχι με φως, όχι με ελπίδα, όχι με την αναγέννηση που συμβολίζει η Ανοιξη — αλλά με ένα βάρος που μοιάζει να πλακώνει την ψυχή.

Αν υπήρχε έστω και μια στιγμή που θα θέλαμε να πιστέψουμε σε ένα πρωταπριλιάτικο ψέμα, θα ήταν αυτή.

Να ξυπνήσουμε και να μας πουν πως όλα ήταν μια κακόγουστη φάρσα.

Πως κανείς δεν χάθηκε.

Πως κανένα ζώο δεν βασανίστηκε.

Πως η φωνή που αγαπήσαμε, δεν σίγησε.

Αλλά δεν είναι ψέμα.

Είναι μια πραγματικότητα που πονά.

Και όσο κι αν προσπαθούμε να την απωθήσουμε, επιστρέφει — πιο έντονη, πιο σκληρή, πιο αμείλικτη.

Ζούμε σε μια περίοδο, όπου οι απώλειες μοιάζουν να διαδέχονται η μία την άλλη, χωρίς ανάσα.

Άνθρωποι φεύγουν, αφήνοντας πίσω τους κενά που δεν γεμίζουν.

Και μαζί τους, καθημερινά, αμέτρητα ζώα υποφέρουν, κακοποιούνται, εγκαταλείπονται, πεθαίνουν σιωπηλά.

Δύο κόσμοι, που θα έπρεπε να προστατεύονται, να συνυπάρχουν με σεβασμό, μοιάζουν να καταρρέουν, κάτω από την ίδια αδιαφορία.

Η απώλεια της Μαρινέλλας δεν είναι απλώς μια είδηση.

Δεν είναι ένας τίτλος.

Είναι ένα ρήγμα μέσα μας.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν είναι απλώς παρουσίες.

Είναι σημεία αναφοράς.

Είναι φωνές που ντύνουν τις στιγμές μας, που μας συντροφεύουν στα δύσκολα και στα όμορφα.

Μεγαλώνουμε μαζί τους, τους κουβαλάμε μέσα μας, και κάπως, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, γίνονται κομμάτι της προσωπικής μας ιστορίας.

Και όταν φεύγουν, δεν φεύγουν μόνο εκείνοι.

Παίρνουν μαζί τους μνήμες, εποχές, συναισθήματα.

Μας αναγκάζουν να κοιτάξουμε τον χρόνο κατάματα.

Να συνειδητοποιήσουμε πόσο εύθραυστα είναι όλα.

Την ίδια στιγμή όμως, υπάρχει μια άλλη απώλεια — πιο σιωπηλή, πιο αόρατη για πολλούς, αλλά εξίσου τραγική.

Είναι τα ζώα.

Αυτές οι ζωές, που δεν έχουν φωνή να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Που εξαρτώνται από εμάς, από τη δική μας ηθική, από τη δική μας ανθρωπιά.

Και τι κάνουμε;

Τα κακοποιούμε.

Τα εγκαταλείπουμε.

Τα αντιμετωπίζουμε σαν αντικείμενα μιας χρήσης.

Τα σκοτώνουμε — άμεσα ή έμμεσα, με τη σιωπή μας.

Κάθε τέτοια πράξη, είναι μια ήττα.

Όχι μόνο για το ζώο που υποφέρει, αλλά για την ίδια την κοινωνία.

Γιατί μια κοινωνία που ανέχεται τη βία απέναντι στους πιο αδύναμους, είναι μια κοινωνία που έχει ήδη αρχίσει να καταρρέει ηθικά.

Και εδώ βρίσκεται το πιο επικίνδυνο σημείο:

Η συνήθεια.

Συνηθίζουμε τις ειδήσεις.

Συνηθίζουμε τις εικόνες.

Συνηθίζουμε τον πόνο.

Μια κακοποίηση ζώου, γίνεται «άλλη μία περίπτωση».

Ένας θάνατος, γίνεται «μία ακόμα απώλεια».

Και κάπως έτσι, το ασύλληπτο γίνεται καθημερινό.

Το αδιανόητο γίνεται αποδεκτό.

Αυτό είναι που πρέπει να μας τρομάζει περισσότερο.

Όχι μόνο η βία — αλλά η ανοχή μας σε αυτήν.

Γιατί η σιωπή δεν είναι ουδέτερη.

Είναι στάση.

Είναι επιλογή.

Και πολλές φορές, είναι συνενοχή.

Δεν μπορούμε να φέρουμε πίσω όσους χάθηκαν.

Δεν μπορούμε να αναιρέσουμε τον πόνο που ήδη συνέβη.

Μπορούμε όμως να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε από εδώ και πέρα.

Θα συνεχίσουμε να προσπερνάμε;

Θα συνεχίσουμε να λέμε «δεν είναι δική μου δουλειά»;

Θα συνεχίσουμε να ζούμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα;

Ή θα σταθούμε απέναντι σε αυτό που μας πληγώνει και θα πούμε:

«Ως εδώ»;

Η ευθύνη δεν ανήκει μόνο στους «άλλους».

Δεν είναι μόνο θέμα νόμων, αρχών ή οργανισμών.

Είναι θέμα προσωπικής στάσης.

Είναι η επιλογή του καθενός μας, να μη γυρίσει το βλέμμα αλλού.

Να μιλήσει.

Να δράσει.

Να προστατεύσει.

Γιατί κάθε ζωή έχει αξία.

Κάθε ζώο που υποφέρει, δεν είναι «κάτι μικρό».

Είναι ένας ολόκληρος κόσμος που βιώνει πόνο.

Κάθε άνθρωπος που φεύγει, δεν είναι «μία απώλεια ακόμα».

Είναι μια ιστορία που τελείωσε.

Και εμείς βρισκόμαστε κάπου στη μέση.

Μάρτυρες.

Και ταυτόχρονα υπεύθυνοι.

Ο Απρίλης θα μπορούσε να είναι μήνας Αναγέννησης.

Και ίσως, παρά το σκοτάδι, μπορεί ακόμα να γίνει.

Όχι επειδή θα αλλάξει κάτι μαγικά.

Αλλά επειδή μπορούμε να αλλάξουμε εμείς.

Να γίνουμε πιο ευαίσθητοι.

Πιο ενεργοί.

Πιο ανθρώπινοι — με την ουσιαστική έννοια της λέξης.

Να τιμήσουμε όσους χάθηκαν, όχι μόνο με λόγια, αλλά με πράξεις.

Να κάνουμε τον πόνο αφετηρία.

Όχι τέλος.

Να δώσουμε φωνή σε όσους δεν έχουν.

Γιατί αν υπάρχει κάτι που μπορεί να σταθεί απέναντι σε αυτή τη βαριά πραγματικότητα, δεν είναι η άρνηση.

Είναι η συνείδηση.

Και αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε μέσα από όλα αυτά, είναι ακριβώς αυτό:

Να μη συνηθίσουμε ποτέ.

Να μη δεχτούμε ποτέ ότι η βία είναι «μέρος της ζωής».

Να μη πάψουμε να νιώθουμε.

Γιατί τη στιγμή που θα πάψουμε να πονάμε για τον άλλον — άνθρωπο ή ζώο —
θα έχουμε χάσει κάτι πολύ μεγαλύτερο από οποιαδήποτε απώλεια.

Θα έχουμε χάσει την ίδια μας την ανθρωπιά.

Και αυτό… δεν πρέπει να το επιτρέψουμε ποτέ.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ