Για Τα Αδεσποτα Που Υπεφεραν Βαρβαρα, Παρουσιασατε Απαθεια. Οταν Ερθει Η Σειρα Σας, Μην Αναμενετε Αλληλεγγυη. Δεν Ειναι Σιωπη. Ειναι Συνενοχη

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

Η εικόνα μιλάει από μόνη της.

Ένα σώμα κρεμασμένο.

Όχι άνθρωπος.

Ζώο.

Ένα πλάσμα που δεν είχε φωνή, δεν είχε υπεράσπιση, δεν είχε καν το δικαίωμα να φοβηθεί δυνατά.

Και δίπλα, μια φράση που δεν είναι απλώς σύνθημα.

Είναι κατηγορώ:

«Όταν κρέμονται τα αδέσποτα δεν μιλάς.

Όταν έρθουν για σένα, ποιος θα μιλήσει;»

Αυτό δεν είναι μια υπερβολή.

Είναι η πραγματικότητα μιας κοινωνίας, που έχει μάθει να γυρίζει το βλέμμα αλλού.

Ζούμε σε μια χώρα, όπου η κακοποίηση των ζώων δεν είναι «μεμονωμένο περιστατικό».

Είναι καθημερινότητα.

Είναι δηλητηριασμένα σώματα, πεταμένα σε πεζοδρόμια.

Είναι ζώα κρεμασμένα σε δέντρα.

Είναι κουτάβια σε σακούλες.

Είναι σιωπή.

Και αυτή η σιωπή δεν είναι ουδέτερη.

Είναι επιλογή.

Όταν κάποιος βασανίζει ένα ζώο και δεν υπάρχει αντίδραση, το μήνυμα που στέλνεται είναι ξεκάθαρο:

«Μπορείς να συνεχίσεις.»

Όταν οι αρχές δεν παρεμβαίνουν άμεσα, όταν οι δράστες μένουν ατιμώρητοι, όταν οι υποθέσεις χάνονται στη γραφειοκρατία, τότε η βία κανονικοποιείται.

Ριζώνει.

Μεγαλώνει.

Και δεν σταματά στα ζώα.

Η ιστορία το έχει αποδείξει ξανά και ξανά:

Η βία δεν έχει όρια.

Όποιος μπορεί να βασανίσει ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα, δεν σταματά εκεί.

Το επόμενο βήμα είναι πιο εύκολο.

Πιο «δικαιολογημένο».

Πιο επικίνδυνο.

Η κοινωνία που ανέχεται τη βαρβαρότητα απέναντι στα ζώα, είναι η ίδια κοινωνία που αύριο θα ανεχτεί τη βαρβαρότητα απέναντι στον άνθρωπο.

Και όμως, παρά τα στοιχεία, παρά τις εικόνες, παρά τα εγκλήματα που καταγράφονται καθημερινά, υπάρχει μια τρομακτική αδιαφορία.

«Δεν είναι δικό μου θέμα.»

«Ένα ζώο είναι.»

«Έτσι είναι η ζωή.»

Όχι.

Δεν είναι έτσι η ζωή.

Έτσι είναι η εγκατάλειψη της ανθρωπιάς.

Κάθε αδέσποτο που κακοποιείται, είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης ευθύνης.

Δεν γεννήθηκε στο δρόμο από επιλογή.

Δεν πείνασε επειδή το ήθελε.

Δεν βρέθηκε δεμένο, χτυπημένο, ή κρεμασμένο τυχαία.

Κάποιος το εγκατέλειψε.

Κάποιος το αγνόησε.

Κάποιος το βασάνισε.

Και πολλοί απλώς κοίταξαν αλλού.

Η κοινωνία μας δεν κρίνεται από τα λόγια της, αλλά από το πώς φέρεται στους πιο αδύναμους.

Και σήμερα, αποτυγχάνει.

Αποτυγχάνει, όταν οι δήμοι διαχειρίζονται κονδύλια χωρίς διαφάνεια, ενώ τα ζώα πεθαίνουν στους δρόμους.

Αποτυγχάνει, όταν οι νόμοι υπάρχουν μόνο στα χαρτιά.

Αποτυγχάνει, όταν οι καταγγελίες δεν οδηγούν σε δικαιοσύνη.

Αποτυγχάνει, όταν η βία γίνεται θέαμα και όχι αιτία εξέγερσης.

Η εικόνα του κρεμασμένου ζώου, δεν είναι απλώς μια φρίκη.

Είναι καθρέφτης.

Μας δείχνει τι ανεχόμαστε.

Τι επιτρέπουμε.

Τι έχουμε γίνει.

Και η ερώτηση είναι μία:

Μέχρι πότε;

Μέχρι πότε θα προσπερνάμε;

Μέχρι πότε θα δικαιολογούμε;

Μέχρι πότε θα φοβόμαστε να μιλήσουμε;

Γιατί η σιωπή δεν είναι ασφάλεια.

Είναι παράδοση.

Σήμερα είναι το ζώο.

Αύριο θα είναι ο άνθρωπος, που δεν «ταιριάζει».

Ο αδύναμος.

Ο διαφορετικός.

Ο ανυπεράσπιστος.

Και τότε, ίσως, να είναι αργά.

Δεν χρειαζόμαστε άλλη «ευαισθητοποίηση».

Τα εγκλήματα είναι γνωστά.

Αυτό που λείπει είναι η βούληση.

Η οργή.

Η δράση.

Χρειαζόμαστε:

Άμεση εφαρμογή των νόμων και πραγματικές ποινές.

Δημόσια καταγραφή και διαφάνεια σε κάθε περιστατικό.

Ευθύνη από τους δήμους και τους αρμόδιους φορείς.

Εκπαίδευση και αλλαγή νοοτροπίας από τη βάση.

Κοινωνική μηδενική ανοχή.

Και πάνω απ’ όλα:

Χρειαζόμαστε ανθρώπους, που δεν θα σωπαίνουν.

Γιατί η αλλαγή δεν θα έρθει από μόνη της.

Δεν θα έρθει με ευχές, ούτε με αναρτήσεις χωρίς συνέχεια.

Θα έρθει, όταν η κοινωνία σταματήσει να φοβάται τη σύγκρουση.

Όταν η αδιαφορία γίνει ντροπή.

Όταν η βία δεν περνά απαρατήρητη, ούτε για ένα δευτερόλεπτο.

Η εικόνα αυτή δεν πρέπει να ξεχαστεί.

Δεν πρέπει να γίνει άλλη μία «σκληρή φωτογραφία», που χάθηκε στο timeline.

Πρέπει να γίνει σημείο καμπής.

Να μας αναγκάσει να διαλέξουμε πλευρά.

Είτε με τους αδύναμους.

Είτε με τη σιωπή.

Και να θυμόμαστε πάντα:

Όταν δεν μιλάς για την αδικία, δεν είσαι ουδέτερος.

Είσαι μέρος της.

Σήμερα είναι ένα αδέσποτο που κρέμεται.

Αύριο μπορεί να είναι η ίδια η αξιοπρέπειά μας.

Και τότε, το ερώτημα δεν θα είναι ποιος φταίει.

Θα είναι:

Γιατί δεν μίλησες, όταν μπορούσες;

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ