Όταν ήρθαν για τα αδέσποτα, εσύ δεν μίλησες. Όταν έρθουν για σένα, ποιος θα γαυγίσει;

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

Δεν είναι απλώς μια φράση.

Είναι καθρέφτης.

Είναι κατηγορώ.

Είναι μια αλήθεια που πονά, γιατί αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο από την αδιαφορία:

Αποκαλύπτει τη συνενοχή.

Ζούμε σε μια κοινωνία, που έχει μάθει να προσπερνά.

Να κοιτά αλλού.

Να συνηθίζει το αφύσικο, μέχρι να το θεωρεί φυσιολογικό.

Σκύλοι δηλητηριασμένοι σε γωνίες δρόμων.

Γάτες εξαφανισμένες, χωρίς ίχνος.

Ζώα χτυπημένα, κακοποιημένα, βασανισμένα.

Και γύρω τους, σιωπή.

Μια σιωπή βαριά, σχεδόν ένοχη.

Κάθε φορά που ένα ζώο πεθαίνει από ανθρώπινο χέρι και δεν υπάρχει αντίδραση, δεν είναι μόνο το ζώο που πεθαίνει.

Πεθαίνει ένα κομμάτι της κοινωνικής μας συνείδησης.

Πεθαίνει η ενσυναίσθηση.

Πεθαίνει η ίδια η έννοια της δικαιοσύνης.

Και εσύ;

Πού ήσουν;

Ίσως είπες “δεν είναι δική μου δουλειά”.

Ίσως σκέφτηκες “δεν μπορώ να κάνω κάτι”.

Ίσως απλά δεν ήθελες να μπλέξεις.

Αλλά η αλήθεια είναι πιο σκληρή:

Κάθε φορά που δεν μίλησες, επέτρεψες να συνεχιστεί.

Κάθε φορά που δεν αντέδρασες, έδωσες χώρο στον επόμενο δράστη.

Κάθε φορά που σιώπησες, έγινες μέρος του προβλήματος.

Η βία δεν ξεκινά, ούτε τελειώνει στα ζώα.

Είναι μια αλυσίδα.

Ένα μοτίβο.

Ένα σκοτάδι που απλώνεται.

Σήμερα είναι το αδέσποτο στη γειτονιά σου.

Αύριο μπορεί να είναι ο διπλανός σου.

Μεθαύριο, εσύ.

Γιατί όποιος μπορεί να βασανίσει ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα και να μείνει ατιμώρητος, δεν σταματά εκεί.

Η ατιμωρησία γεννά επανάληψη.

Η ανοχή γεννά κλιμάκωση.

Και η κοινωνική αδιαφορία, είναι το πιο γόνιμο έδαφος για να ανθίσει η βία.

Τα αδέσποτα δεν έχουν φωνή.

Δεν μπορούν να καταγγείλουν.

Δεν μπορούν να ζητήσουν βοήθεια.

Το μόνο που έχουν είναι εμάς.

Κι όμως, πόσες φορές τα προδώσαμε;

Τα βλέπουμε στους δρόμους και τα αγνοούμε.

Ακούμε για φόλες και λέμε “κρίμα” και προχωράμε.

Διαβάζουμε για κακοποιήσεις και απλώς κάνουμε scroll.

Και κάπως έτσι, η φρίκη γίνεται καθημερινότητα.

Η βαρβαρότητα γίνεται συνήθεια.

Αλλά δεν είναι φυσιολογικό.

Δεν είναι “έτσι είναι ο κόσμος”.

Είναι επιλογή.

Είναι αποτέλεσμα της δικής μας ανοχής.

Μια κοινωνία που δεν προστατεύει τα πιο αδύναμα μέλη της, δεν είναι απλώς άδικη.

Είναι επικίνδυνη.

Για όλους.

Γιατί αν αποδεχτείς ότι μια ζωή έχει μικρότερη αξία, έχεις ήδη ανοίξει την πόρτα για να αποδεχτείς, ότι και άλλες ζωές μπορούν να μπουν στην ίδια κατηγορία.

Και τότε, τα όρια θολώνουν.

Και τότε, κανείς δεν είναι πραγματικά ασφαλής.

Το ερώτημα δεν είναι αν αγαπάς τα ζώα.

Το ερώτημα είναι αν αποδέχεσαι τη βία.

Γιατί η σιωπή μπροστά στη βία δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι θέση.

Και είναι η λάθος θέση.

Κάθε φορά που κάποιος δηλητηριάζει ένα ζώο και δεν τιμωρείται, στέλνεται ένα μήνυμα:

“Μπορείς να το κάνεις”.

Κάθε φορά που ένας δήμος αδιαφορεί, στέλνει το ίδιο μήνυμα.

Κάθε φορά που οι πολίτες δεν αντιδρούν, το μήνυμα γίνεται κραυγή.

Και αυτή η κραυγή επιστρέφει σε εμάς.

Θέλουμε έναν κόσμο όπου επικρατεί ο φόβος, ή η προστασία;

Θέλουμε να ζούμε δίπλα σε ανθρώπους που βασανίζουν ανυπεράσπιστα πλάσματα, ή δίπλα σε ανθρώπους που υπερασπίζονται τη ζωή;

Δεν υπάρχει ουδέτερη απάντηση.

Η υπεράσπιση των ζώων δεν είναι “ευαισθησία”.

Είναι πολιτισμός.

Είναι δείκτης κοινωνικής υγείας.

Είναι το ελάχιστο που οφείλουμε ως άνθρωποι.

Και όμως, πολλοί εξακολουθούν να το αντιμετωπίζουν ως κάτι δευτερεύον.

Κάτι “λιγότερο σημαντικό” από τα ανθρώπινα ζητήματα.

Αλλά αυτό είναι μια ψευδαίσθηση.

Γιατί μια κοινωνία που ανέχεται τη βία προς τα ζώα, αργά ή γρήγορα θα ανεχτεί και τη βία προς τους ανθρώπους.

Η ιστορία το έχει δείξει ξανά και ξανά.

Η σκληρότητα δεν κάνει διακρίσεις.

Επεκτείνεται.

Σήμερα είναι τα αδέσποτα.

Αύριο θα είναι οι “αδύναμοι”.

Μεθαύριο, οποιοσδήποτε δεν χωράει στα στενά όρια μιας κοινωνίας που έχει χάσει την ενσυναίσθησή της.

Και τότε, θα είναι αργά.

Τότε θα ψάχνεις φωνές να σε υπερασπιστούν.

Θα ψάχνεις κάποιον να μιλήσει για σένα.

Θα ψάχνεις δικαιοσύνη, σε μια κοινωνία που έχει μάθει να σιωπά.

Και δεν θα τη βρεις.

Γιατί η σιωπή που καλλιεργείς σήμερα, θα είναι η σιωπή που θα σε καταπιεί αύριο.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι ρητορικό.

Όταν ήρθαν για τα αδέσποτα, εσύ δεν μίλησες.

Όταν έρθουν για σένα, ποιος θα γαυγίσει;

Ίσως η απάντηση να είναι:

Κανείς.

Εκτός αν αλλάξουμε τώρα.

Εκτός αν αποφασίσουμε, ότι δεν θα ανεχτούμε άλλο τη βία.

Εκτός αν αρχίσουμε να μιλάμε, να καταγγέλλουμε, να παρεμβαίνουμε.

Εκτός αν απαιτήσουμε δικαιοσύνη, όχι μόνο για εμάς, αλλά για κάθε έμβιο ον.

Γιατί η προστασία των ζώων, δεν είναι μόνο για τα ζώα.

Είναι για το ποιοι είμαστε.

Είναι για το αν θα επιλέξουμε να είμαστε άνθρωποι με συνείδηση, ή απλοί παρατηρητές μιας κοινωνίας που βυθίζεται.

Και η επιλογή αυτή γίνεται κάθε μέρα.

Στον δρόμο.

Στο διαδίκτυο.

Στη γειτονιά.

Στη σιωπή, ή στη φωνή μας.

Μίλα.

Γιατί αν δεν μιλήσεις εσύ, η σιωπή θα συνεχίσει να σκοτώνει.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ