Σε μια εποχή που η κοινωνία δοκιμάζεται από κρίσεις, ανισότητες και καθημερινή ανασφάλεια, κάποιοι επιλέγουν να επιδεικνύουν δημόσια εικόνες χλιδής, αυτάρεσκου εντυπωσιασμού και αδιαφορίας.
Οι πολιτικοί που φωτογραφίζονται χαμογελαστοί μπροστά σε ολόκληρα ψητά αρνιά, σαν να πρόκειται για τρόπαιο, δεν προσβάλλουν μόνο όσους δυσκολεύονται να βγάλουν τον μήνα.
Προκαλούν βαθύτερα το κοινό αίσθημα, γιατί δείχνουν πόσο αποκομμένοι είναι από την πραγματικότητα της κοινωνίας, που υποτίθεται ότι υπηρετούν.
Δεν είναι θέμα διατροφικών επιλογών.
Είναι θέμα συμβολισμού, ενσυναίσθησης και μέτρου.
Όταν η δημόσια εικόνα ενός εκπροσώπου μετατρέπεται σε επίδειξη υπερβολής και αδιαφορίας, τότε χάνεται το ουσιαστικό νόημα της πολιτικής:
Η ευθύνη, η ταπεινότητα και ο σεβασμός προς όλους — ανθρώπους και ζώα.
Η κοινωνία δεν χρειάζεται άλλες «selfie».
Χρειάζεται ουσία.
Χρειάζεται πράξεις.
Χρειάζεται ανθρώπους που να κατανοούν, όχι να προκαλούν.
Γιατί τελικά, αυτό που κρίνεται δεν είναι μια φωτογραφία.
Είναι το ήθος που αυτή αποκαλύπτει.
Την ώρα που μια ολόκληρη κοινωνία παλεύει με την ακρίβεια, την ανασφάλεια και την καθημερινή επιβίωση, κάποιοι επιλέγουν να φωτογραφίζονται αυτάρεσκα μπροστά σε ολόκληρα ψητά σώματα ζώων — σαν να πρόκειται για σύμβολα επιτυχίας και όχι για εικόνες που γεννούν εύλογη αγανάκτηση.
Οι πολιτικοί που επιδίδονται σε τέτοιες επιδείξεις δεν προκαλούν απλώς.
Αποκαλύπτουν
Αποκαλύπτουν την απόσταση που τους χωρίζει από την πραγματικότητα.
Αποκαλύπτουν την έλλειψη ενσυναίσθησης, απέναντι σε μια κοινωνία που δοκιμάζεται.
Αποκαλύπτουν μια βαθιά ριζωμένη νοοτροπία επίδειξης, αλαζονείας και κυνισμού.
Δεν πρόκειται για «παράδοση», ούτε για «αθώες στιγμές».
Πρόκειται για συνειδητή δημόσια εικόνα.
Και όταν αυτή η εικόνα περιλαμβάνει την επίδειξη νεκρών ζώων ως αντικείμενα γιορτής και κατανάλωσης, τότε το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ξεκάθαρο:
Ότι η εξουσία δεν αφουγκράζεται, δεν σέβεται και δεν εξελίσσεται.
Σε μια εποχή που η κοινωνία ευαισθητοποιείται ολοένα και περισσότερο για την προστασία των ζώων, για την ηθική της κατανάλωσης και για την αξία της ζωής σε κάθε της μορφή, τέτοιες εικόνες μοιάζουν όχι μόνο προκλητικές, αλλά βαθιά παρωχημένες.
Και ναι, είναι πολιτική πράξη.
Γιατί η πολιτική δεν είναι μόνο νόμοι και αποφάσεις.
Είναι και το παράδειγμα.
Είναι το μήνυμα.
Είναι η στάση.
Και όταν η στάση αυτή συνοψίζεται σε ένα χαμόγελο μπροστά σε ένα ψητό σώμα, τότε το ερώτημα δεν είναι τι γιορτάζεται, αλλά τι ακριβώς έχει χαθεί.
Ίσως τελικά αυτό που ενοχλεί περισσότερο δεν είναι η εικόνα.
Είναι η αλήθεια που κουβαλά:
Ότι κάποιοι εξακολουθούν να κυβερνούν με όρους παρελθόντος, αδιαφορώντας για μια κοινωνία που έχει ήδη προχωρήσει.
Η κοινωνία δεν σοκάρεται πια εύκολα.
Αλλά δεν ανέχεται πια και τη σιωπή.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
Βοηθήστε μας για να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε το etetrapodotypia.gr και για να προβούμε σε όσες νομικές ενέργειες απαιτούνται για την αλλαγή του νόμου σε κακούργημα και την διεκπεραίωση των project μας.

Περισσότερα άρθρα
Κακοποίηση, εγκατάλειψη και νομική εκκρεμότητα: Ποιος προστατεύει τελικά το ζώο;
Ο μπόγιας δεν πέθανε. Απλώς άλλαξε μορφή. Δεν είναι “διαχείριση”, όταν σημαίνει θάνατος
Δεν ήταν αριθμοί. Ήταν παιδιά. Ήταν ζώα. Ήταν ζωές. Ο πόλεμος δολοφονεί την αθωότητα