Ο Ματωμένος Γολγοθάς των Ζώων. Δεν είναι εικόνα. Είναι κατηγορία

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

Σταμάτα να το προσπερνάς.

Δεν είναι «σκληρές εικόνες».

Δεν είναι «υπερβολές ακτιβιστών».

Δεν είναι «μεμονωμένα περιστατικά».

Είναι η κανονικότητα που έχουμε χτίσει — και που συντηρούμε καθημερινά.

Αυτό που συμβαίνει στα ζώα δεν είναι ατύχημα.

Είναι σύστημα.

Ένα σύστημα που ξεκινά από τη γέννηση και καταλήγει στον θάνατο.

Ένα σύστημα που δεν αφήνει περιθώρια, δεν αναγνωρίζει πόνο, δεν επιτρέπει διαφυγή.

Ένα σύστημα που λειτουργεί αθόρυβα, γιατί εμείς επιλέγουμε να μην ακούμε.

Τα παραγωγικά ζώα δεν γεννιούνται για να ζήσουν.

Γεννιούνται για να αποδώσουν.

Από την πρώτη τους ανάσα, εντάσσονται σε μια αλυσίδα εκμετάλλευσης, που δεν σπάει ποτέ.

Στερούνται τη μητέρα τους, τον χώρο τους, τη φύση τους.

Το σώμα τους γίνεται προϊόν.

Η ζωή τους, χρονοδιάγραμμα.

Δεν υπάρχει «φροντίδα», όταν ο προορισμός είναι ο θάνατος.

Υπάρχει μόνο διαχείριση μέχρι την εκτέλεση.

Και ναι — εκτέλεση.

Γιατί όταν ένα ζώο οδηγείται χωρίς επιλογή, χωρίς κατανόηση, μέσα στον τρόμο, σε έναν χώρο όπου η ζωή του τελειώνει βίαια, δεν μιλάμε για «διαδικασία».

Μιλάμε για θανάτωση, που έχει κανονικοποιηθεί τόσο πολύ, ώστε να μη μας σοκάρει πια.

Αυτό είναι το πρώτο επίπεδο του Γολγοθά.

Το δεύτερο εκτυλίσσεται στους δρόμους.

Εκεί που η εγκατάλειψη γίνεται καθημερινότητα.

Εκεί που η ευθύνη μετατρέπεται σε αδιαφορία.

Τα αδέσποτα ζώα είναι το πιο ξεκάθαρο αποτύπωμα της κοινωνικής μας αποτυχίας.

Δεν είναι «πρόβλημα».

Είναι αποτέλεσμα.

Κάθε σκύλος που ψάχνει τροφή στα σκουπίδια είχε κάποτε κάποιον.

Κάθε γάτα που γεννάει σε ένα εγκαταλελειμμένο οικόπεδο, είναι κομμάτι μιας αλυσίδας εγκατάλειψης που δεν σταμάτησε ποτέ.

Και εμείς;

Συνηθίσαμε.

Συνηθίσαμε να τα βλέπουμε πεινασμένα.

Συνηθίσαμε να τα βλέπουμε τραυματισμένα.

Συνηθίσαμε να τα βλέπουμε νεκρά στην άκρη του δρόμου.

Η συνήθεια είναι η πιο επικίνδυνη μορφή βίας.

Γιατί δεν φαίνεται.

Δεν φωνάζει.

Δεν προκαλεί αντίδραση.

Απλώς επιτρέπει.

Και όσο επιτρέπουμε, ο κύκλος συνεχίζεται.

Το τρίτο επίπεδο του Γολγοθά, είναι αυτό που δεν βλέπουμε σχεδόν ποτέ — αλλά υπάρχει παντού.

Η άγρια ζωή καταρρέει.

Όχι από «φυσικά αίτια».

Από ανθρώπινη παρέμβαση.

Δάση καίγονται και μαζί τους καίγονται φωλιές, μικρά, ζωές που δεν πρόλαβαν καν να υπάρξουν.

Βιότοποι εξαφανίζονται, για να χτιστούν δρόμοι, ξενοδοχεία, «επενδύσεις».

Παγίδες στήνονται σιωπηλά.

Δηλητήρια σκορπίζονται χωρίς έλεος.

Και κάθε φορά που ένα είδος μειώνεται, που ένα οικοσύστημα διαλύεται, εμείς το ονομάζουμε «εξέλιξη».

Δεν είναι εξέλιξη.

Είναι εξόντωση.

Και κάπου εδώ τελειώνουν οι δικαιολογίες.

Δεν μπορείς να λες «δεν ήξερα».

Δεν μπορείς να λες «έτσι είναι τα πράγματα».

Δεν μπορείς να λες «τι να κάνω εγώ».

Γιατί ξέρεις.

Γιατί βλέπεις.

Γιατί έχεις επιλογή.

Η πραγματικότητα δεν χρειάζεται πια αποκάλυψη.

Είναι μπροστά σου.

Στις εικόνες, στα βίντεο, στους δρόμους, στα δάση που καίγονται, στα ζώα που υποφέρουν.

Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει πρόβλημα.

Το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσεις να είσαι μέρος του.

Γιατί η αλήθεια είναι απλή — και σκληρή:

Κάθε φορά που επιλέγεις την άνεση αντί για τη συνείδηση,

Κάθε φορά που αγνοείς τον πόνο επειδή δεν σε αγγίζει άμεσα,

Κάθε φορά που σωπαίνεις, για να μη «χαλάσεις την ηρεμία σου»…

Συμμετέχεις.

Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι θέση.

Και αυτή τη στιγμή, η κοινωνία μας έχει πάρει θέση — απέναντι στα ζώα.

Μια θέση που τα θέλει αντικείμενα.

Αναλώσιμα.

Αόρατα.

Αλλά αυτή η θέση μπορεί να αλλάξει.

Όχι με ευχές.

Όχι με περιστασιακή «ευαισθησία».

Όχι με αναρτήσεις που ξεχνιούνται την επόμενη μέρα.

Αλλά με στάση.

Με επιλογές που έχουν κόστος.

Με φωνή που δεν σιωπά όταν ενοχλεί.

Με άρνηση να αποδεχτείς το «έτσι είναι».

Γιατί τίποτα από όλα αυτά δεν είναι αναπόφευκτο.

Είναι αποτέλεσμα.

Και ό,τι είναι αποτέλεσμα, μπορεί να αλλάξει.

Όχι εύκολα.

Όχι άμεσα.

Αλλά μπορεί.

Κάθε πράξη μετράει.

Κάθε στάση επηρεάζει.

Κάθε άνθρωπος που αρνείται να συμμετέχει, αποδυναμώνει αυτό το σύστημα.

Και όσο περισσότεροι το κάνουν, τόσο λιγότερο «κανονικό» θα φαίνεται.

Μέχρι που δεν θα είναι πια.

Ο «ματωμένος Γολγοθάς» των ζώων, δεν είναι μια τραγωδία που συμβαίνει κάπου αλλού.

Είναι εδώ.

Είναι τώρα.

Είναι αποτέλεσμα των επιλογών μας.

Και γι’ αυτό, η ευθύνη δεν ανήκει σε κάποιους.

Ανήκει σε όλους.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα αλλάξει ο κόσμος.

Το ερώτημα είναι αν θα αλλάξεις εσύ.

✊
Δεν είναι κανονικό.

Δεν είναι αποδεκτό.

Δεν είναι αργά.

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1384984143670320&set=pb.100064762416126.-2207520000

🖋
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ