Πού πήγαν όλα τα σκυλιά της Αθήνας και κατ’ επέκταση ολόκληρης της Αττικής; Η σιωπηλή εκκαθάριση που δεν καταγράφεται πουθενά

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

Κάποτε, το κέντρο της Αθήνας είχε ζωή.

Όχι μόνο από ανθρώπους, αλλά και από εκείνα τα πλάσματα που έγιναν κομμάτι της καθημερινότητάς μας, χωρίς να το καταλάβουμε.

Τα σκυλιά των δρόμων.

Εκείνα που μας ακολουθούσαν για λίγα μέτρα.

Εκείνα που κοιμόντουσαν έξω από μαγαζιά.

Εκείνα που, με έναν τρόπο σχεδόν ανεξήγητο, κρατούσαν μια μορφή ισορροπίας, μέσα στην αστική σκληρότητα.

Και τώρα;

Σιωπή.

Δεν μιλάμε για μια φυσική μείωση.

Δεν μιλάμε για μια σταδιακή αλλαγή.

Μιλάμε για κάτι που μοιάζει με μαζική εξαφάνιση.

Από το κέντρο μέχρι τους περισσότερους δήμους της Αττικής, τα σκυλιά απλά… δεν υπάρχουν πια.

Και το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο η απουσία τους.

Είναι η απουσία εξηγήσεων.

Επισήμως, όλα λειτουργούν «υποδειγματικά».

Ο Νόμος 4830/2021 μιλά για προστασία, για ευζωία, για περισυλλογή, στείρωση και υιοθεσία.

Στα χαρτιά, η Ελλάδα μοιάζει να έχει κάνει άλματα προόδου.

Στην πράξη, όμως, κάτι δεν κολλάει.

Γιατί αν όλα γίνονται σωστά, τότε γιατί κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με σαφήνεια στο πιο απλό ερώτημα:

Πού βρίσκονται αυτά τα ζώα σήμερα;

Οι δήμοι μιλούν για «περισυλλογή».

Για «φιλοξενία».

Για «υιοθεσίες».

Όμορφες λέξεις, καθαρές, αποστειρωμένες.

Λέξεις, που όμως δεν συνοδεύονται από αριθμούς.

Δεν συνοδεύονται από πλήρη μητρώα.

Δεν συνοδεύονται από διαφάνεια.

Πόσα ζώα περισυλλέχθηκαν;

Πού μεταφέρθηκαν;

Πόσα υιοθετήθηκαν και πού;

Πόσα πέθαναν και γιατί;

Σιωπή.

Και όταν υπάρχει σιωπή, υπάρχει χώρος για υποψία.

Και όταν η υποψία αφορά ζωές, τότε γίνεται ευθύνη.

Η αλήθεια είναι ότι πολλά από αυτά τα ζώα έχουν μεταφερθεί σε δημοτικά κυνοκομεία.

Χώροι που συχνά βρίσκονται μακριά από τα βλέμματα των πολιτών.

Χώροι που δεν είναι πάντα προσβάσιμοι, για να μην πούμε καθόλου.

Χώροι που, σε αρκετές περιπτώσεις, λειτουργούν στα όρια — ή και πέρα από αυτά.

Υπερπληθυσμός, έλλειψη προσωπικού, ανεπαρκής κτηνιατρική φροντίδα.

Εκεί, τα ζώα δεν φαίνονται.

Και ό,τι δεν φαίνεται, ξεχνιέται.

Άλλα ζώα πράγματι υιοθετούνται.

Πολλά μάλιστα φεύγουν στο εξωτερικό.

Αυτό από μόνο του δεν είναι κακό.

Αντίθετα, μπορεί να είναι μια δεύτερη ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή.

Αλλά και εδώ προκύπτει ένα κρίσιμο ερώτημα:

Υπάρχει πλήρης ιχνηλασιμότητα;

Ξέρουμε πού καταλήγουν όλα αυτά τα ζώα;

Ή απλώς εμπιστευόμαστε, ότι «όλα πάνε καλά»;

Και μετά υπάρχει η σκοτεινή πλευρά, που κανείς δεν θέλει να συζητήσει.

Οι φόλες δεν σταμάτησαν ποτέ.

Οι μαζικές δηλητηριάσεις εξακολουθούν να συμβαίνουν — απλώς λιγότερο ορατά.

Ζώα που «ενοχλούν», ζώα που «χαλάνε την εικόνα», ζώα που κάποιοι αποφασίζουν ότι δεν έχουν θέση σε μια «καθαρή» πόλη.

Αυτές οι πράξεις δεν καταγράφονται πάντα.

Δεν γίνονται ειδήσεις.

Δεν αφήνουν ίχνη, πέρα από την ξαφνική απουσία.

Και έτσι, η εξαφάνιση γίνεται κανονικότητα.

Το ίδιο μοτίβο αρχίζει να εμφανίζεται και στις γάτες.

Εκείνες που πάντα θεωρούνταν πιο «ανεξάρτητες», πιο «αόρατες», πιο δύσκολες να ελεγχθούν.

Κι όμως, ακόμα και αυτές φαίνεται να μειώνονται σε ορισμένες περιοχές.

Είναι αποτέλεσμα οργανωμένων στειρώσεων;

Ίσως.

Είναι αποτέλεσμα δηλητηριάσεων;

Επίσης πιθανό.

Χωρίς στοιχεία, χωρίς διαφάνεια, όλα παραμένουν στο επίπεδο της εικασίας.

Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο:

Οταν η κοινωνία αναγκάζεται να μαντεύει τι συμβαίνει με τις ζωές, που κάποτε έβλεπε καθημερινά.

Γιατί τα ζώα αυτά δεν ήταν «αόρατα».

Ήταν μέρος της πόλης.

Μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας.

Μια υπενθύμιση ότι η συνύπαρξη είναι εφικτή, ακόμα και μέσα σε ένα σκληρό αστικό περιβάλλον.

Η εξαφάνισή τους δεν είναι απλώς ένα πρακτικό ζήτημα διαχείρισης.

Είναι πολιτισμικό ζήτημα.

Είναι ηθικό ζήτημα.

Μια πόλη που «καθαρίζει» από τα πιο αδύναμα πλάσματά της, χωρίς να εξηγεί πώς και γιατί, δεν γίνεται πιο πολιτισμένη.

Γίνεται πιο ψυχρή.

Πιο αδιάφορη.

Πιο επικίνδυνη.

Δεν χρειάζονται συνωμοσίες, για να περιγράψουμε αυτό που συμβαίνει.

Χρειάζεται μόνο να κοιτάξουμε την πραγματικότητα κατάματα:

Τα ζώα έχουν φύγει από τους δρόμους, αλλά δεν έχει δοθεί μια καθαρή, πλήρης, δημόσια εξήγηση για το πού βρίσκονται όλα.

Και μέχρι να υπάρξει αυτή η εξήγηση, το ερώτημα θα παραμένει.

Πού πήγαν όλα τα σκυλιά;

Και μαζί με αυτό, ένα δεύτερο — πιο δύσκολο, πιο ενοχλητικό:

Τι είδους κοινωνία θέλουμε να είμαστε;

Μια κοινωνία που προστατεύει, ή μια κοινωνία που εξαφανίζει και μετά σωπαίνει;

Η απάντηση δεν βρίσκεται στα έγγραφα, ούτε στους νόμους, ούτε στις ανακοινώσεις.

Βρίσκεται στη διαφάνεια.

Στην απαίτηση για στοιχεία.

Στην άρνηση να αποδεχτούμε τη σιωπή ως απάντηση.

Γιατί όταν χάνονται ζωές χωρίς εξήγηση, δεν είναι μόνο τα ζώα που εξαφανίζονται.

Είναι και ένα κομμάτι της δικής μας ανθρωπιάς.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ