Η θανάτωση των αιγοπροβάτων είναι και παράπλευρη απώλεια του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ.
Πρέπει να θανατωθούν χιλιάδες αιγοπρόβατα μπας και χαθούν τα ίχνη της μεγάλης κυβερνητικής κομπίνας…
Θέλουν να μας κάνουν να συνηθίσουμε το τέρας…
Στην περίοδο της πλανδημίας το πείραμα στη Σαγκάη πέτυχε και είχε σαν αποτέλεσμα τον μαρτυρικό θάνατο ζώων συντροφιάς.
Η γενοκτονικη κυβέρνηση αποφάσισε να σκοτώσει κατοικίδια ζώα, ιδιόκτητα και αδέσποτα.
Τα παρακρατικα κτήνη με τους μπόγιες έμπαιναν στα σπίτια του κόσμου, άρπαζαν με τη βία τα ζώα, τα εκλειναν σε δίχτυα και τα χτυπούσαν με λοστους και φτυάρια ακόμα και επί τόπου στα πεζοδρόμια, μπροστά στα μάτια των σοκαρισμένη και εντρομων κηδεμόνων τους, με το πρόσχημα ότι μπορεί να μεταδώσουν τον “ιο” σε ανθρώπους και άλλα ζώα, χωρίς να υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία.
Δυστυχώς δεν πρόκειται για σενάριο επιστημονικής φαντασίας.
Οι κτηνωδιες αυτές έκαναν τον γύρο του κόσμου και αμέσως αναρωτήθηκαμε αν κάτι ανάλογο συμβεί στη χώρα μας μελλοντικά, πως θα το αντιμετωπίσει η φιλοζωική κοινότητα.
Για του λόγου το αληθές…
Διαβάστε Αντώνη Ανδρουλιδάκη…
440 ΣΚΥΛΙΑ
Φανταστείτε πως ένα πρωί η Πολιτεία ανακοινώνει ότι λόγω μιας «πιθανής απειλής», μιας ασαφούς οδηγίας ή μιας διοικητικής «αναγκαιότητας», πρέπει να θανατώνονται 440 κατοικίδια σκυλιά την ημέρα.
Όχι αδέσποτα.
Τα δικά μας σκυλιά.
Εκείνα που κοιμούνται δίπλα μας, που μεγαλώνουν με τα παιδιά μας, που μας κοιτούν με μάτια που μιλάνε χωρίς λέξεις.
Η ανακοίνωση έρχεται ψυχρή, γραφειοκρατική, άψυχη:
«Μέτρο πρόληψης».
«Αποφυγή διασποράς».
«Προστασία του πληθυσμού».
Καμία εξήγηση.
Καμία απόδειξη.
Καμία φροντίδα.
Τα συνεργεία ξεκινούν.
Οι γειτονιές ξυπνούν από ουρλιαχτά.
Οι άνθρωποι στέκονται μπροστά στην πόρτα, με το λουρί στο χέρι, μην ξέροντας αν πρέπει να υπακούσουν ή να αντισταθούν.
Κάποιοι κλαίνε.
Κάποιοι παγώνουν.
Κάποιοι προσπαθούν να κρύψουν τα ζώα τους στο μπάνιο ή στο υπόγειο.
Κάποιοι βγαίνουν στο δρόμο με τα σώματά τους σαν ασπίδα.
Κι όμως, πολλοί -πάρα πολλοί- μένουν απλώς σιωπηλοί.
«Τι να κάνουμε;
Έτσι λένε οι ειδικοί.»
«Δεν καταλαβαίνουμε, αλλά κάτι θα ξέρουν.»
«Δεν μπορούμε να τα βάλουμε με το κράτος.»
«Είναι κρίμα, αλλά πρέπει.»
Μέχρι που, μέρα με τη μέρα, η φρίκη γίνεται συνήθεια.
Τα 440 σκυλιά τη μέρα γίνονται νούμερο.
Γίνονται στατιστική.
Γίνονται ρουτίνα.
Και τότε καταλαβαίνεις το πιο τρομακτικό απ’ όλα.
Δεν χρειάζεται να γίνει κάτι σωστό για να γίνει αποδεκτό, αρκεί απλώς να επαναληφθεί αρκετές φορές.
Καταλαβαινεις τι σημαίνει λοιπόν να συνηθίζεις την εγκατάλειψη του ανυπεράσπιστου, τι σημαίνει να μην αντιδράς όταν η αδικία δεν αφορά (ακόμη) εσένα, τι σημαίνει μια κοινωνία που εκπαιδεύεται να υπακούει αντί να αισθάνεται.
Και τότε, το δράμα των προβάτων, των κτηνοτρόφων, των αγροτών, παύει να είναι «είδηση» και γίνεται καθρέφτης μιας κοινωνίας που κινδυνεύει να χάσει την ψυχή της.
Όταν συνηθίζεις να εγκαταλείπεις το ανυπεράσπιστο, χάνεις την ικανότητα να αγαπάς και να αντιστέκεσαι.
Η εγκατάλειψη του αδύναμου είναι πάντα εγκατάλειψη ενός κομματιού του ανθρώπου.
Είναι η διάβρωση της ενσυναίσθησης και ο πρόλογος της βαρβαρότητας.
Και η ανατροπή αυτής της κατάστασης δεν είναι μόνο πολιτικό καθήκον.
Είναι ψυχική ανάγκη μιας κοινωνίας που θέλει να παραμείνει ανθρώπινη.
Η α ν α τ ρ ο π ή ε ί ν α ι π ρ ά ξ η α ν θ ρ ω π ι ά ς!
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
2
20
20
20Βοηθήστε μας για να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε το etetrapodotypia.gr και για να προβούμε σε όσες νομικές ενέργειες απαιτούνται για την αλλαγή του νόμου σε κακούργημα και την διεκπεραίωση των project μας.
Περισσότερα άρθρα
Η Λέσβος εκπέμπει SOS. Πνίγεται στο αίμα των προβάτων
Η υποκρισία των δήμων δεν καλύπτεται με “καταδικαζουμε “! Θέλουμε έργα, όχι άδεια λόγια!
Μαζικη Ζωοκτονια Με Φολες: Το Πιστοποιητικο Θανατου Μιας Κοινωνιας Που Εκφυλιζεται