Δεν ήταν αριθμοί. Ήταν παιδιά. Ήταν ζώα. Ήταν ζωές. Ο πόλεμος δολοφονεί την αθωότητα

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

Δεν υπάρχει τίποτα πιο εκκωφαντικό από τη σιωπή που αφήνει πίσω του ένας πόλεμος.

Όχι τη σιωπή των όπλων όταν σταματούν.

Αλλά εκείνη που απλώνεται μετά — βαριά, ασήκωτη — ανάμεσα σε πράγματα, που δεν έπρεπε ποτέ να μείνουν μόνα τους.

Ένα λούτρινο πεταμένο στο χώμα.

Ένα μικρό παπούτσι χωρίς το ταίρι του.

Ένα παιχνίδι ζώου, άψυχο, όπως και το σώμα που κάποτε αντιπροσώπευε.

Αυτά δεν είναι αντικείμενα.

Είναι αποδείξεις.

Αποδείξεις ότι ο κόσμος μας απέτυχε.

Ότι η βία δεν έχει όρια.

Ότι η αθωότητα δεν προστατεύεται.

Θυσιάζεται.

Μας έμαθαν να μετράμε τους νεκρούς.

Να τους μετατρέπουμε σε αριθμούς, σε στατιστικές, σε τίτλους ειδήσεων.

Να αντέχουμε το αδιανόητο, αρκεί να παρουσιάζεται με τάξη και απόσταση.

Αλλά κανένας αριθμός δεν δείχνει το βάρος ενός παιδικού παπουτσιού, που δεν θα φορεθεί ξανά.

Κανένας δείκτης δεν μετρά την απουσία μιας ανάσας που κόπηκε βίαια.

Κανένα δελτίο δεν μεταδίδει τον τρόμο ενός ζώου, που πεθαίνει χωρίς να καταλαβαίνει γιατί.

Κι όμως, συνεχίζουμε.

Συνεχίζουμε να μιλάμε για «παράπλευρες απώλειες».

Σαν να πρόκειται για τεχνικό σφάλμα.

Σαν να είναι αναπόφευκτο.

Σαν να είναι αποδεκτό.

Δεν είναι.

Δεν είναι φυσιολογικό να πεθαίνουν παιδιά.

Δεν είναι φυσιολογικό να σφαγιάζονται ζώα, μέσα στον πανικό και τη φωτιά.

Δεν είναι φυσιολογικό να συνηθίζουμε εικόνες, που θα έπρεπε να μας διαλύουν.

Αυτός ο επιτάφιος — φτιαγμένος από παιχνίδια, ρούχα, μικρά ίχνη ζωής — δεν είναι σύμβολο θρήνου.

Είναι κατηγορητήριο.

Κατηγορεί αυτούς που αποφασίζουν.

Κατηγορεί αυτούς που εκτελούν.

Κατηγορεί κι εμάς — που βλέπουμε, που ξέρουμε, που συνεχίζουμε.

Γιατί κάθε φορά που προσπερνάμε,
κάθε φορά που λέμε «έτσι είναι ο κόσμος»,
κάθε φορά που επιλέγουμε να μη νιώσουμε —
γινόμαστε μέρος αυτού του κόσμου.

Τα παιχνίδια δεν ανήκουν στους τάφους.

Τα παιχνίδια ανήκουν σε χέρια που γελούν, σε δωμάτια γεμάτα ζωή, σε κόσμους που χτίζονται με φαντασία .

Όχι που καταστρέφονται με βία.

Και τα ζώα δεν ανήκουν στη φρίκη.

Δεν ανήκουν στις φωτιές, στους βομβαρδισμούς, στην εγκατάλειψη.

Δεν είναι σκιές δίπλα στον ανθρώπινο πόνο.

Είναι ζωές ισάξιες, σιωπηλές μόνο επειδή ποτέ δεν τους δώσαμε φωνή.

Αν υπάρχει ακόμη κάτι που να μας ενώνει ως ανθρώπους, δεν είναι η δύναμη.

Δεν είναι η εξουσία.

Δεν είναι η ικανότητα να καταστρέφουμε.

Είναι η ικανότητα να νιώθουμε.

Και αν αυτό το μανιφέστο έχει κάποιο νόημα,
δεν είναι να σε κάνει απλώς να λυπηθείς.

Είναι να σε κάνει να μην αντέχεις άλλο.

Να μην αντέχεις τη σιωπή.

Να μην αντέχεις τις δικαιολογίες.

Να μην αντέχεις έναν κόσμο που θάβει την αθωότητα και συνεχίζει σαν να μην συνέβη τίποτα.

Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς μνήμη.

Δεν υπάρχει ανθρωπιά χωρίς οργή.

Δεν υπάρχει μέλλον, αν συνεχίσουμε να αποδεχόμαστε αυτό το παρόν.

Αυτός ο επιτάφιος δεν είναι το τέλος.

Είναι η αρχή μιας ερώτησης που δεν πρέπει να μείνει αναπάντητη:

Πόσα ακόμα παιχνίδια πρέπει να γίνουν μνήματα, για να αποφασίσουμε ότι φτάνει;

Δεν υπάρχει τίποτα ιερό, σε έναν πόλεμο που αφήνει πίσω του παιχνίδια.

Δεν υπάρχει τίποτα ηρωικό, σε έναν κόσμο όπου τα παιδικά παπούτσια μένουν άδεια και τα ζώα πεθαίνουν σιωπηλά, χωρίς να καταλάβουν γιατί.

Αυτός ο επιτάφιος δεν είναι τέχνη.

Είναι κατηγορητήριο.

Κάθε λούτρινο που βλέπεις εδώ, ήταν κάποτε αγκαλιά.

Κάθε μικρό παπούτσι, ένα βήμα που δεν ολοκληρώθηκε.

Κάθε παιχνίδι ζώου, μια ζωή που δεν είχε ποτέ φωνή.

Και όμως, συνεχίζουμε να τα ονομάζουμε «απώλειες».

Σαν να ήταν αριθμοί.

Σαν να μην είχαν όνομα.

Σαν να μην πονούσαν.

Ο πόλεμος δεν τελειώνει όταν σωπάσουν τα όπλα.

Συνεχίζεται μέσα σε αυτά που αφήνει πίσω του.

Μέσα στη σιωπή.

Αν υπάρχει ακόμη κάτι ανθρώπινο μέσα μας, τότε αυτός ο επιτάφιος δεν είναι για να τον κοιτάξουμε.

Είναι για να ντραπούμε.

Και να σταματήσουμε.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ